Η Στέλλα Ζαφειροπούλου είναι συγγραφέας, δραματουργός, σεναριογράφος. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο θεατρικό της έργο “ΚΑΠΠΑ”, βασισμένο σε γιαπωνέζικο μύθο ο οποίος αναφέρεται σ` έναν δαίμονα του νερού που καταβροχθίζει παιδιά και κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική. Η συγγραφέας κατάφερε να ζυμώσει ουσιαστικά τον μύθο και να του δώσει νέα διάσταση, χτίζοντας ένα έργο που δεν είναι ευχάριστο ούτε καλόβολο αλλά αποτυπώνει με ευκρίνεια την πραγματικότητα. Γράφει Η Στέλλα Ζαφειροπούλου στην εισαγωγή του βιβλίου:
Η ιστορία που έφτιαξα είναι στενάχωρη, άσχημη, άγρια. Περιλαμβάνει κομμάτια πραγματικής ζωής, που έγιναν είδηση σε δελτία ειδήσεων και διαβάστηκαν από ένα κοινό που νομίζει πως δεν το αφορά.
Ο καταξιωμένος θεατρικός συγγραφέας Βασίλης Κατσικονούρης αναφέρει σχετικά με τη ζύμωση του μύθου από τη συγγραφέα, στο επίμετρο του βιβλίου:
…Μήπως πλανιέται ανάμεσά μας, και μέσα μας, το Κάππα; Εκείνο το σκοτεινό δαιμόνιο, που το όνομά του ηχεί σαν το πρώτο γράμμα της λέξης Κακό.
Η Στέλλα Ζαφειροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Κύμη. Σπουδάζει Θεατρολογία στο ΕΚΠΑ. Έχει διακριθεί με το 2ο βραβείο από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος για το θεατρικό της έργο “Χήνες”. Έχει συνεργαστεί με τον Π.Ζούλια, την Π. Μοσχοβάκου, την Α. Σακελλαροπούλου, καθώς και ανεξάρτητες θεατρικές ομάδες. Έχει συνεργαστεί ως δραματουργός με το θέατρο Χώρα και θεατρικά της έχουν παρασταθεί στο Αλκμήνη και το Επί Κολωνώ. Ο μονόλογος “Φλάι” έχει μεταφραστεί στην αγγλική γλώσσα και μαζί με τις “Χήνες” και το έχουν εκδοθεί από την Κάπα εκδοτική. Στην τηλεόραση έχει συνεργαστεί με τους Δ. Αρβανίτη, Α. Αδριανού, Γ. Μπότση, Στ. Τσάμη.
Επιμέλεια συνέντευξης για το ΣημειΩματάριο: Άννα Ρω
Αν τα βασικότερα χαρακτηριστικά σας ταυτίζονταν με σημεία στίξης θα ήταν;
Θαυμαστικό και αποσιωπητικά.
Η ανυπέρβλητη δύναμη του λόγου βασίζεται;
Στη διάθεση του άλλου να ακούσει τί έχεις να του πεις.
Τα πιο δυνατά έργα στο αναγνωστικό σας καταθετήριο;
Ο πουπουλένιος του Μάρτιν Μακ Ντόνα, Το μικρό πόνυ του Πάκο Μπεθέρα, Ο ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι και πολλά πολλά ακόμα.
Ένα προσωπικό θετικό – αρνητικό σημείο ορόσημο;
Το σπάνιο σύνδρομο που με ακολουθεί από την γέννησή μου.
Μπορεί αυτό να σας οδήγησε στη συγγραφή;
Πιστεύω πως έπαιξε ρόλο στον τρόπο που σκέφτομαι και εκλαμβάνω τα πράγματα. Οι φωτιές φουντώνουν όταν υπάρχουν τα κατάλληλα υλικά που θα τις πυροδοτήσουν.
Η ειδοποιός διαφορά του θεατρικού λόγου με τα άλλα είδη λογοτεχνίας;
Το θεατρικό γράφεται με σκοπό να γίνει παράσταση. Είναι ουσιαστικά ένας εν δυνάμει ζωντανός οργανισμός. Και σημαντικό στοιχείο αυτού, ο διάλογος. Ο οποίος είναι και ο βασικός μοχλός προώθησης της δράσης.
Τι σας οδηγεί στην ατμόσφαιρά του;
Συνήθως κάτι που έχει μιλήσει μέσα μου. Ένα τραγούδι, μια εικόνα, κάτι που συνέβη ή που δε συνέβη. Καμιά φορά αυτά που δε συμβαίνουν είναι τα πιο κατάλληλα για να πλάσεις μια ατμόσφαιρα.
Το θεατρικό έργο σας στη σκηνή. Συντελείται τι; Σχετικές εμπειρίες;
Συντελείται ο κόσμος. Ο κόσμος που έχεις χτίσει, ο κόσμος που θες να αγγίξεις, ο κόσμος ολόκληρος ως φιλοδοξία ατελών πλασμάτων που είμαστε. Και μέσα από αυτόν και με οδηγό αυτόν, αλλά και προϋπόθεση αυτόν συντελείται το μοίρασμα. Γιατί ζωντανά μπροστά σου συμβαίνει εκείνη η μαγική στιγμή που ο κόσμος σιωπά για να ακούσει τί έχεις να του πεις. Η πρώτη μου τέτοια εμπειρία ήταν όταν παίχτηκε ο πρώτος μικρός μου μονόλογος η Δέκατη Τρίτη σε ένα θεατρικό φεστιβάλ, αλλά η πιο δυνατή στιγμή υπήρξε η παράσταση του πρώτου μου ολοκληρωμένου θεατρικού, του Φλάι στο θέατρο Αλκμήνη.
Πρόσφατο έργο σας;
Το Κάππα που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κάπα.
Το εφαλτήριο για τη δημιουργία του;
Η είδηση για ένα παιδί που εξαφανίστηκε με έκανε να νιώσω την ανάγκη να διηγηθώ το πως μια πράξη μας ή και πεποίθησή μας μπορεί να επηρεάσει τις ζωές των άλλων.
Το κέντρο βάρος του;
Ένας μύθος στη γιαπωνέζικη λαογραφία για έναν δαίμονα του νερού, το Κάππα, που ζει σε ποτάμια και λίμνες και καταβροχθίζει παιδιά. Απεικονίζεται με το σώμα χελώνας, άκρα βατράχου και κεφάλι με ράμφος. Γενικά στα θεατρικά μου, μου αρέσει να παίζω με αλληγορίες. Συνήθως εκκινώ από ένα ζώο για να το ανοίξω στην ανθρώπινη φύση που δεν διαφοροποιείται εντέλει.
Οι ήρωές του στον χώρο και τον χρόνο;
Σε ένα ορεινό χωριό, δυο οικογένειες, από τη μια δυο αδερφές με τον κατάκοιτο πατέρα τους και από την άλλη ένας παπάς με τη σύζυγό του και τον γιό τους προσπαθώντας να επουλώσουν τις πληγές τους, ανοίγουν μεγαλύτερες.
Ως πρώτος αναγνώστης του έργου σας θα λέγατε γι` αυτό ότι…;
«αν το δαιμόνιο αφαιρέσει την ψυχή του ανθρώπου, ο άνθρωπος σχεδόν πάντα πεθαίνει κι αν ζήσει, ζει χωρίς την ψυχή του» δανειζόμενη τη φράση του Κωστή του ήρωά μου.
Ας επανέλθουμε στα γενικότερα. Ανεξερεύνητα τοπία στη συγγραφή;
Όλα όσα δεν έχω σπάσει τους κανόνες τους. Ακόμα.
Ο κόσμος του συγγραφέα συνίσταται…;
Στο να ζει, να παρατηρεί και να κρατά αναμμένες τις φωτιές στο κεφάλι του.
Νιώθω πως αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να `ναι το σπίτι μας.1 Πού κατοικεί το όραμά σας;
Στο ουράνιο τόξο του Πάκο Μπεθέρα, εκεί που ζει το πόνυ του.
Αν ήσασταν προ του διλλήματος να προικοδοτήσετε με κάτι τον κόσμο, τι θα ήταν αυτό;
Με τη συνειδητοποίηση ότι η ζωή μας είναι μια. Μια παράσταση. Χωρίς πρόβα. Και οφείλουμε να τη ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε.
Η απάντηση σε μια ερώτηση που δεν έγινε αλλά θα θέλατε πολύ να σας έχει απευθυνθεί;
Ναι, φοβάμαι πως είμαι τόσο αφελής που πιστεύω πως τα έργα μου θα βρουν έναν τρόπο να αντέξουν στο χρόνο.
Ένας τίτλος – στίχος ως δείκτης του μέλλοντος;
«Και τί δεν κάνατε για να με θάψετε. Όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος». Αγαπημένος Χριστιανόπουλος.
Κι ένας αγαπημένος;
Κάτι που μου έχει κολλήσει τελευταία. «Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα, βάλε στα ρούχα σου φωτιά» – Διονύσης Σαββόπουλος
Πηγή βιογραφικού – φωτογραφιών: Στέλλα Ζαφειροπούλου – Εκδόσεις Κάπα
Παραπομπή (1): Απόσπασμα από το ποίημα: «Αυτοκράτωρ Ιουλιανός προς φιλόσοφον» του Γιώργου Μπλάνα
