You are currently viewing Υπότιτλος της Μαρίας Σωτηροπούλου

Υπότιτλος.

Μου έφερνε δίψα στα μάτια.

Είχα απλώσει να στεγνώσει ένα βρεγμένο παράθυρο.

Λίγο πριν το σφραγίσω.

Κοίταξα τελευταία φορά ό,τι κράτησα.

Σπασμένα γυαλιά.

Κι όπου τα βλέπω τους ρίχνω μελάνι.

Ζάρι.

Κι ανάλογα τη στιγμή

Να το λες ρολόι

Εποχή.

Όριο.

Ορίζοντα.

Μεγάλος

Ακροβάτης.

Μπορείς να το πεις κι έτσι.

Άηχα μέτραγα το βήμα μου.

Πρώτα από δω μέχρι εδώ.

Κι ύστερα λίγο πιο πέρα.

Μέχρι να βγω ως το σκοτάδι.

Και τώρα τίποτα δεν εκκρεμεί.

Εκτός από ένα .

Και τώρα τίποτα δεν αποχαιρετώ.

Μόνο λυπάμαι.

Και τώρα δεν λυπάμαι.

Μόνο πηγαίνω μέσα μου.

Υπήρξα απρόσεκτη.

Σε μία ασπρόμαυρη μου εκδοχή.

Κι έκανα πως διάλεξα.


ΣημειΩματογράφοι

Μαρία Σωτηροπούλου

Σωτηροπούλου Μαρία. Γεννημένη φθινόπωρο αλλά η καρδιά μου ανήκει στο καλοκαίρι. Μπορώ να στερηθώ τα απαραίτητα αλλά όχι τα ποιήματα. Κι ηθοποιός δεν σημαίνει φως. Σημαίνει μεγεθυντικός φακός στο σκοτάδι. Στον ελεύθερο χρόνο μου, εμπορεύομαι μήλα για τον επιούσιο

Αφήστε ένα σχόλιο