Η Δήμητρα Παλαπάνη με το ποίημα” Ποτέ δεν πεθαίνει η Αντιγόνη ” εμπλουτίζει το έργο εν προόδω: “Ύμνος προς τα αποδημητικά πουλιά των Τεμπών”.
Η ποίηση ποτέ δεν σιωπά: `Υμνος προς τα αποδημητικά πουλιά των Τεμπών
Ποιητές και ποιήτριες από όλη την Ελλάδα καταθέτουν το μήνυμά τους για να συντεθεί ο ύμνος – κατευόδιο προς τα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών αλλά και φυλαχτό για τον αγώνα όλων αυτών των ανθρώπων που θα θρηνούν εσαεί τους αγαπημένους τους.
Ο ύμνος ως ελάχιστος φόρος τιμής, θα αποτελεί ένα έργο εν προόδω, όσο οι ποιητές θα μιλούν και θα μιλούν μέχρι αυτός ο κόσμος να γίνει ο παράδεισος και όχι η κόλασή μας. Γιατί αν θέλουν οι λέξεις, βρίσκουν τον δρόμο, όταν τα δάχτυλα βουτηγμένα στο λιτό μέλος της ψυχής, τις οδηγούν.
Ποτέ δεν πεθαίνει η Αντιγόνη
Κρατούσαν λίγα λουλούδια στα μακριά τους
δάκτυλα
Λουλούδια που φυτρώνουν την αρχή της άνοιξης
Μα, η άνοιξη έγινε βαρύς χειμώνας και τα λούλουδα
χάρτινοι αετοί
Με δράκους φονικούς δίχως να πετάνε
Και φλόγες δυνατές που καίνε τα μαλλιά
Καίνε και τους ασφόδελους, που κρατούν στα χέρια
οι μανάδες!
Πέταξαν απ’ τα λιωμένα σίδερα
της νιότης τα αερικά και έγιναν γεράκια
Με τα φτερά ολάνοιχτα δίχως κομποσκοίνι
Μετρούν τις λόγχες που καρφώθηκαν στις δικές τους
φτέρνες
Αυτές που δεν τις έλουσε η Θέτιδα στο νερό της Στύγας
Να γίνουν κι αυτές αθάνατες σαν του Αχιλλέα
Και έτσι ο θάνατος με δόλο φύτεψε
πενήντα εφτά σταυρούς στο χώμα!
Πέταξαν τα γεράκια μακριά και οι αετοί κι οι πέρδικες
Μα οι νεκροί ποτέ δε μένουν μόνοι
Ούτε ποτέ πεθαίνει η Αντιγόνη!
Πάντα μετά τη Νέμεση έρχεται η Τίσις!
Η Δήμητρα Παλαπάνη γεννήθηκε στην Κω. Είναι απόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ρόδου και της διετούς Μετεκπαίδευσης Δασκάλων. Σήμερα είναι συνταξιούχος δασκάλα και ζει στη Νίκαια.
Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.
