Modus operandi, από τη Μαρία Σωτηροπούλου
Mezzo σοπράνο
Με βαρύφωνη σιωπή.
Η βραχνή κυρία τραγουδάει.
Μέσα μου
Ψάχνω το τσιγάρο μου.
Και μετά θυμάμαι.
Κι ανάβει μαζί μου γιατί ήρθε μία αχτίδα από το παράθυρο.
Με το ταχυδρομείο μίας σκληρής λέξης.
Άφιλτρα.
Κι ανυπολόγιστα καπνός.
Λέω προσχηματικά.
Θέλεις;
Και πνίγεται.
Μαζί μου.
Γαλάζια.
Σαν το κύμα.
Υψηλή.
Σαν γιασεμί.
Πατάω προσεκτικά.
Και γλιστράω.
Ω γλυκό μου φως
Σβήνω τα φώτα.
Κι αναδιπλώνεται.
Σε έναν κάδο αναδίπλωσης.
Για κάτι απόν γίνονται όλα.
Σε λίγο θα έχει νυχτώσει.
Ως συμβολισμός.
Και με ταχύτητα φωτός
Θα μου πέφτει κάτι από σπασμένα βλέφαρα ως τα άγρια νύχια των ποδιών του.
Ήταν ο θάνατος.
Και το άσπρο
Ήταν μία καλοσυνάτη μέρα μου που φώναζε για ήλιο.
Ήταν που τίποτα δεν έφευγε.
Τίποτα δεν ερχόταν.
Και πήρα συμβουλές
Και δανείστηκα.
Κι έχασα.
Και ρέφαρα.
Να ξεχνάω
Να ξεχνάω.
Να.
Μπορούσα.
Ο αέρας φέρνει μαζί του μία ομπρέλα.
Κι ένα υπόστεγο.
Ω γλυκέ μου Νοέμβρη.
Κι ένας κατακλυσμός κρυφό γελάει.
Ο αέρας παίρνει μαζί του κάτι που μυρίζει αστραπή.
Και στέκομαι.
Μετέωρα
Όλα τα δοκίμασα.
Κι όλα με δοκίμασαν.
τώρα όλα
Κι όλα τώρα.
Σ’ ένα κρυφτό για έναν.
Εγώ με φυλάω.
Εγώ μου μετράω.
Εγώ μου κρύβομαι.
Εγώ μου βγαίνω.
Ξαφνικά.
Κοιτάω τα μικρά μου δάχτυλα.
Αλλιώς με είχα υπολογίσει.
Μέσα από τα μάτια μου.
Μέση λέξη.
Για τίποτα.
Και κάθομαι περιττά ένα καπέλο ψάθινο.
Και περιμένω να ξημερώσει.
Ως υπενθύμιση.
Για ό,τι πλάγια θέλησα.
Και κοιμάται τώρα παύλα και τελεία.
Και κάτι γλυφό
Σαν σταγόνες.
Δεν βρέχει.
Πάλι.
Και μία εξόδιος ανάλυση.
Νερό
Στο πέρασμα σου.
ΣημειΩματάριο της Μαρίας Σωτηροπούλου
Πηγή φωτογραφίας: https://www.facebook.com/maria.sotiropoulou.33
