Η Μαρία Σωτηροπούλου με το ποίημα “Μνήμη” ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του περιοδικού ΣημειΩματάριο, για συμπόρευση και ενεργή συμμετοχή στα καίρια και κοινά προβλήματα που απασχολούν όλη την ανθρωπότητα, θεωρώντας πως η λογοτεχνία δεν είναι μέσο ατομικής ολοκλήρωσης και προβολής αλλά πως οφείλει να είναι ο φανοστάτης που θα φωτίζει το είναι μας στο μέλλον.
Λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”
Μνήμη
Σχεδόν πάντα επιλέγω μία άρια.
Υψηλή τέχνη οι πιο κορυφαίες νότες μας σε μία πόλη που αγαπάει τόσο να μας στρέφει μέσα μας.
Επιλέγω την ώρα που σουρουπώνει
Υψηλή τέχνη η ώρα του εαυτού μας.
Εμείς κι η περασμένη μέρα μας.
Πεπερασμένη πια τρέχω συντροφιά με τα βήματα μου.
Έχει βάλει ψυχρά τώρα που η άμμος έφυγε για πιο ζεστές ερήμους.
Και πέφτουν φύλλα.
Αυτά επιστρέφουν.
Και μας λένε την πιο διδακτική ιστορία.
Κανείς μας δεν την ακούει.
Ανθρώπινο γνώρισμα να πατάμε γερά πάνω στο εφήμερο.
Πατώντας τον προορισμό μας.
Υψηλή τέχνη να πέφτεις με ένα θρόισμα.
Εκπληρώνοντας και χορεύοντας στον αέρα.
Δεν κρατάω τίποτα.
Με κρατάει η ανάσα μου.
Της δίνω βήματα που αντηχούν στους δρόμους του τόπου που με γέννησε.
Μου δίνει Ρυθμό.
Υψηλή τέχνη η τέχνη της αναπνοής.
Γενναιόδωρη με τα γενέθλια λαχανιάσματα μας.
Οι στοές του κάρβουνου.
Οι παράγκες.
Οι πρόσφυγες.
Οι χαφιέδες που περίμεναν να ανταλλάξουν ανθρώπινες ζωές με λιγοστό λάδι ή χάλκινα τιμήματα.
Ρεμπέτες και ρεμπέτισσες.
Γλέντια με άρωμα βασιλικού.
Κρύβονται πίσω από χαρούμενα λαμπιόνια και μεγάλες ρεκλάμες.
Εγώ τα έχω στο αίμα μου.
Κι έτσι τα βλέπω.
Υψηλή τέχνη να βλέπεις το ονομαστικό σου παρελθόν σε πόλεις τόσο στιγμιαίες.
Έξω από μία μονοκατοικία, σταματάω.
Κάτι μυρίζει γνώριμα.
Πολύ.
Σχεδόν πανανθρώπινα.
Ή κατάσαρκα μου.
Ντοματόσουπα
Ένα βράδυ του φθινοπώρου, ένας άνθρωπος που δεν ξέρω, ετοιμάζει λίγες κουταλιές αγάπης για κάποιον άλλον
Παρήγορη σκέψη.
Σαν εκκλησία.
Αλλά όλων των πλασμάτων.
Οικουμενική γειτονιά η μυρωδιά ενός απλού φαγητού.
Υψηλή τέχνη η αγάπη στην πιο μεγάλη απλότητα της.
Η Άρια μου μιλάει για έναν προδομένο έρωτα η το ανέφικτο ενός ρω
Νερό δεν έχω μαζί μου, θα πιώ στα τελευταία μου βήματα, αφού το κερδίσω με τον ιδρώτα μου.
Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι φιλιούνται στον πεζόδρομο ενώ κυρίες με τσάντες και κύριοι με τσιγάρα στο χέρι, προσπερνάνε.
Η Άρια αποκτά μία άλλη διάσταση.
Σχεδόν με αναγκάζει να δω το νεαρό ζευγάρι.
Χαμογελάω γιατί έχουν κάτι αληθινό.
Η κοπέλα, δεν ποζάρει όπως την έμαθαν τα περιοδικά γυαλιστερά και αυτό αναφορικά ότι πρέπει να αγγίξει μία άλλη ανάσα .
Το αγόρι, δεν μου φαίνεται ότι θέλει να την φυλακίσει μέσα στην παλάμη του, ακριβώς όπως του είπαν ότι σημαίνει ν ‘αγαπάς , πνίγοντας.
Είστε τόσο όμορφοι μαζί ,μου έρχεται να τους φωνάξω.
Αλλά σωπαίνω τρέχοντας.
Υψηλή τέχνη η σιωπή σε ώρες μεγάλες.
Δυναμώνω τη μουσική.
Σε λίγο θα βγω στο θερινό σινεμά.
Εκεί ούτε στέκομαι ούτε τρέχω ούτε τίποτα.
Εκεί είμαι απλά ευγνώμων για όλα τα υπέροχα πράγματα που συναντά κανείς στο δρόμο του
Και μυρίζει γιασεμί.
Το Opus Magnum της ζωής είναι το γιασεμί.
Γι’ αυτό είμαι απολύτως σίγουρη.
Μετά οι πεζόδρομοι.
Δρόμοι των πεζών δηλαδή.
Πάλι σε λάθος μέρος τρέχω μάλλον.
Αλλά δεν πειράζει, ωραία είναι.
Υψηλή τέχνη κι η συνύπαρξη μας με τον εαυτό μας στους λάθος δρόμους.
Μαμάδες, μπαμπάδες, καρότσια με μωρά, μπάλες.
Κι ένα κορίτσι που φτιάχνει φούσκες από σαπούνι.
Κοίτα να δεις που μπορεί και να μην έχω χαθεί και τόσο τελικά.
Τα στέκια μου.
Αγκαλιάζω τους φίλους μου νοερά και τρέχουμε μαζί.
Σε μία περίεργη πορεία.
Κυκλική.
Ωραία να σ’ αγαπούν για τους κύκλους σου.
Υψηλή τέχνη οι φίλοι μας.
Μας σηκώνει ολόκληρους ακριβώς τη στιγμή που σπάμε.
Λίγο ακόμα και θα σταματήσω για νερό.
Θα το αγοράσω με το νόμισμα που φυλάω στην τσέπη μου.
Το έβαλα εκεί την ώρα που ξεκινούσα.
Για μετά.
Δεν είμαι προνοητική και δεν θέλω να δίνω τη λάθος εντύπωση.
Υψηλή τέχνη να ξέρεις πόσο ακριβώς θα κοστίσουν οι πράξεις σου.
Και στο τέλος της διαδρομής να τις σιγοπίνεις.
Το κεφάλι μου σφυροκοπάει.
Ανασαίνω άτακτα αλλά και δυνατά.
Κάτι μέσα μου χαμογελάει.
Ντοματόσουπα , φιλιά κάτω από το φεγγάρι, γιασεμί, Μπιθικώτσης, φαγητά νόστιμα κι απλά εφημερίδες ορθάνοιχτες στο μάτι του χαφιέ.
Καθένας με τη φτώχεια του.
Υψηλή τέχνη να ξέρεις ότι κάποτε μία πένα από μπουζούκι σου δίδαξε πως να είσαι εννέα όγδοα και τίποτα λιγότερο.
Ίσως οι πόλεις είναι μέσα μας.
Υψηλή τέχνη να μην αφήσουμε να μας τις αλώσουν.
Τρέχω γιατί όλα είναι δρόμος.
Είμαι η Μαρία Σωτηροπούλου. Γεννημένη φθινόπωρο αλλά η καρδιά μου ανήκει στο καλοκαίρι. Μπορώ να στερηθώ τα απαραίτητα αλλά όχι τα ποιήματα. Κι ηθοποιός δεν σημαίνει φως. Σημαίνει μεγεθυντικός φακός στο σκοτάδι. Στον ελεύθερο χρόνο μου, εμπορεύομαι μήλα για τον επιούσιο.
Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
Στρατής Πασχάλης, Κοιτάζοντας Δάση, Μεταίχμιο
Ειδική μνεία:
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο ευχαριστεί θερμά τους ποιητές Στρατή Πασχάλη και Γιώργο Δουατζή για την ένθερμη στήριξη και πολύτιμη συμμετοχή τους στη λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”.
Επίσης, η λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”, αφιερώνεται σε όλους τους ποιητές και πεζογράφους που άφησαν βαθιά τα χνάρια και το όραμά τους στη συνείδησή μας, πριν “μετοικήσουν προς άγνωστον διεύθυνση”.
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο, διευκρινίζει πως η λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου” δεν έχει καμία σχέση με βραβεία, λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και κάθε είδους οικονομική ή άλλη συναλλαγή. Επισημαίνει δε, πως την αποκλειστική ευθύνη για τη γνησιότητα των κειμένων και την άδεια χρήσης φωτογραφιών έχουν αποκλειστικά οι συμμετέχοντες που τα καταθέτουν στο ΣημειΩματάριο προς δημοσίευση. Επιπλέον, αποποιείται κάθε ευθύνη για την καταχρηστική χρήση της δράσης από άλλα άτομα συμμετέχοντα και μη, συλλόγους, φορείς ή οποιοδήποτε κακόβουλο στοιχείο.
Επιμέλεια – Συντονισμός: Άννα Ρω
Στρατής Πασχάλης, Κοιτάζοντας Δάση, Μεταίχμιο
