Υδρόγειος
Καρφιτσωμένη ολόκληρη στο μικρό αγκάθι μιας μεγάλης τριανταφυλλιάς.
Να κουνάω τα πόδια μου.
Να ψάχνω τα χέρια μου
Κι όλο κάτι να φωνάζει
Νυχτώνει.
Νύχτωσε.
Κοιτάω μια μικρή λάμπα απέναντι καρφιτσωμένη ολόκληρη στην υδρόγειο.
Να κουνάει το φως της
Να ψάχνει τον ίσκιο της.
Εφαρμόζω ό,τι με δίδαξε η μέρα που πέρασε.
Απουσία λέω.
Και φροντίζω να μη βλέπουν οι περαστικοί τα μάτια μου.
Καρφιτσωμένη ολόκληρη σε ένα δάκρυ.
Εμπορικός αντιπρόσωπος.
Διαπίστωση που κάνει την αιχμή του αγκάθι αγκάθινη .
Και πολύφυλλη και φυλλοβόλα.
Διχάζομαι.
Και δεν αποφασίζω να
Και δεν αποφασίζω πως.
Παλιά ιστορία
Συνηθισμένη.
Και σπάει τη σιωπή των άκρων.
Μου ξεφεύγουν μικρά σπαράγματα ήχων που συναθροίζονται αφαιρετικά σε ένα όνομα.
Το βάζω να περπατάει από τη μέσα μεριά μου μην το πατήσει καμία επιπόλαιη
σταγόνα βροχής έτσι που τρέχει στην άκρη των βημάτων μου.
Χαίρομαι που βρέχεται.
Λυπάμαι που λυπάται.
Και όλα μαζί καταλήγουν
Σε ένα τελευταίο
Δεν ξέρω τι
Ίσως ποτήρι
Ίσως σταγόνα μου.
Ίσως
Κάτι ραγισμένο.
Δεν αποφασίζω ποιος.
Και ολόκληρη κρέμομαι από
Κάτι που γυρίζει.
Γύρω γύρω όλοι μας.
Κι εμείς;
Χαίρομαι που βρέχει.
https://simiomatario.gr/category/simiomatografoi/simiomatario-sotiropoulou
