Ποιητική συλλογή: Ανοιχτή ημερομηνία, Ιωάννου Θωμάς, Πόλις, 2025. Ο Θωμάς Ιωάννου στη νέα του ποιητική κατάθεση μας οδηγεί να ανακαλύψουμε τη διαλεκτικτότητα ετερόκλητων ομώνυμων του. Απ’ τη στοχαστικότητα και το πνεύμα του Καμύ, στον υπερρεαλιστή Κακναβάτο ως το καρυωτακικό πνεύμα, την πάλη με τον δαίμονα του Καββαδία, τον Ερνέστο Σάμπατο και άλλους. Δημιουργεί εκείνη τη λεπταίσθητη γραμμή της ποίησης των σημαινόντων μέσω υλικών μορφών του βίου του. Το αλάτι, η θάλασσα, οι περιηγήσεις του, η αναμέτρηση με το ποιητικό ανείπωτο, το σταθερό και παλλόμενο σημείο της μνήμης καθιστά σήμερα την ποιητική του Ιωάννου ως μια ποίηση σταθερών αρχών και αξιών.
Η ανοιχτότητα της γραφής του παραπέμπει στον Εco επιδεχόμενη πολλών ερμηνειών. Ανακαλεί την πανανθρώπινη αξία της ιστορικότητας των μορφών, λειτουργεί ως μια θεραπαινίδα που διασπά τη χρονική μονάδα σε κείμενο, αφήνοντας τον ήχο των λέξεων και του ρυθμού να αναμετρηθεί με την αντοχή μυημένων και μη αναγνωστών.
Ο αχός είναι δημοτικός, ο τόνος όπως και πριν αν και φιλτράρεται μέσω των περιηγήσεων ξεκλειδώνει τον κρυπτικό κόσμο του ποιητή δίνοντας ψήγματα σε μας. Τα ποιήματα μοιάζουν με σπαράγματα ή με θραύσματα τα οποία αντηχούν κι αντέχουν. Σε μια κοινωνική πραγματικότητα όπου ο καθένας γυρνά στο κουκούλι του ο Ιωάννου σαν ένας μύστης που διαβαίνει απ’ τον κλασικισμό του Σολωμού, στον υπαρξισμό του Καρυωτάκη αναμετράται διακειμενικά αναδεικνύοντας την δική του εικονοποιία.
Στο ποίημα Μαρίνα των πάγων (σ.29) μας λέει:« την μοίρα μου στο χέρι μου σου διάβασα. Χαλάλι που με πήρε στο λαιμό του».
Η ποίηση του Ιωάννου δεν φοβάται να τσαλακωθεί. Έχει άλλωστε αναμετρηθεί ως δρων ιατρός πέρα από ποιητικό υποκείμενο με την ίαση ως νευρολόγος. Μια ίαση που μετασχηματίζεται σε λύτρωση για τον πάσχοντα άνθρωπο οδηγώντας τον ποιητή εντέλει σε μια τελική αναμέτρηση με την ποιητική όαση. Εκείνη που διέρχεται από την διακεκαυμένη ζώνη της δομής ενός ποιήματος και κατατείνει στην διαρκή κι εναγώνια προσπάθεια μετασχηματισμού της νοηματοδότησης.
Απ’ την τυραννική προσπάθεια του γράφοντος να μεταπλάσει τον ψυχοκοινωνικό βίο σε ειρμό λέξεων, εικόνων, ήχων. Ακόμη κι αν ο αναγνώστης εντέλει κατακερματίζει νοήματα και στίχους ο ποιητής αποκαθαρμένος βλέπει τις λέξεις να δακρύζουν να ποτίζονται να ταξιδεύουν με άρμα το μελάνι, με εισιτήριο την οσμή του χαρτιού και πάντα με την αγάπη που αποκαλύπτει κάθε σημαίνουσα σημασία.
Εν κατακλείδι, ακόμη κι αν η μορφή συν τω χρόνω ίσως μένει μετέωρη, οι λέξεις στη νέα αυτή συλλογή του Θωμά Ιωάννου ακόμη και μεταφυσικά γίνονται σύμμαχοι του δημιουργού τους, «τυφλό σημείο στα ραντάρ της υπερδύναμης/ πώς να μεταφραστεί αυτολεξεί/Χωρίς να προδοθεί η βουβαμάρα των νεκρών/ κι όλων των ηττημένων» (απόσπασμα από το ποίημα Πουρμπουάρ, σ. 41).
https://simiomatario.gr/category/zoi-texni-life-art/logotexnia/to-simiomatrio-tou-sotiri-nousia
