Μέσα στο χώμα, μικρή αιχμάλωτη, βαθιά κοιμάται η τριανταφυλλιά μου
Σε κήπο ουράνιο σάρκα βελούδινη ξυπνάει με φίλημα, η τριανταφυλλιά μου.
Μ΄ ένα χαμόγελο και μ΄ ένα όνειρο γλυκά ξοδεύεται η τριανταφυλλιά μουΚαι είναι όμορφη, όταν αφήνεται, σ΄ ελπίδες άγονες, ν΄ ανθεί κι απλώνεται
Από έναν έρωτα, που της γυρίζει ένα λυγμό και της χαρίζει ένα αγκάθι να τη φυλάει
Και είναι όμορφη, όταν ριγά, μέσα στα χέρια του, που την πληγώνουν, που τη ματώνουν, και της ψυχής του το άγιο σπέρμα τη λευτερώνει.Και είναι όμορφος, όταν αισθάνεται, πως τον αισθάνεται , πως τον διψάει,
Σαν στάλα βρόχινη, σαν προσευχή, σαν ρίγος που άρχισε μ΄ ένα φιλί, και τον σκορπάει
Και είναι όμορφος, όταν φορά ,τ αθώο βλέμμα του, που την κερδίζει, που τη ραγίζει, και της ψυχής της η άγια αλήθεια, τον λευτερώνει.Μέσα στο χώμα, σιωπή ατέλειωτη, σκεπάζει τώρα την τριανταφυλλιά μου
Σε ότι πήρε, σε ότι έδωσε, ένα αστέρι άνθισε για την τριανταφυλλιά μου
Σε ότι βρήκε, σε ότι έχασε, ένα αγκάθι πρόβαλε για την τριανταφυλλιά μουΚοιμάται τώρα και στον ύπνο της μαζί κοιμάται η ομορφιά του κόσμου όλου
Κοιμάται τώρα κι είν΄ η καρδιά της όλη ένα ποίημα που φτάνει ως το θάνατο
Χαμογελάει τώρα και κείνος ξέρει πως τον ονειρεύεταιΝικολέττα Σικαλιά
Αντί βιογραφικού: Είμαι η Νικολέττα Σικαλιά και λέω ΝΑΙ σ’ αυτή και σε κάθε άλλη ζωή!
