Μεσάνυχτα και κάτι
Όλα ησυχάζουν …
Τα ακριβά και τα πολύτιμα
Τα ασήμαντα και τα περίεργα του κόσμου
Ακόμη κι η καρδιά ξαγρυπνά σε μια στροφή του φεγγαριού
σε μια τελευταία ανάσα ανάγκης …
Είναι η ώρα που ο χρόνος αλλάζει χέρια !
Μεσάνυχτα και κάτι
Γλύκανε ο καιρός
Σταμάτησε να πέφτει και το χιόνι
Εκείνο το άσπρο
Το πασαλειμμένο με το γκρίζο της αδιάφορης πόλης…
Ακόμη κι η καρδιά προβάρει στον καθρέφτη
το μανδύα της ντροπής
Είναι η ώρα που ο άνθρωπος στο δέρμα του κεντά
με μαύρο τις πληγές, με κόκκινο τα λάθη
Μεσάνυχτα και κάτι
Οι δείκτες ερωτεύονται το άγνωστο
Αδημονούν για του λαβύρινθου τα νέα τείχη
Στο επικλινές του δρόμου ολισθαίνει
το αγέννητο του χρόνου
Ακόμη κι η καρδιά λαχταρά στα λιμάνια του ουρανού
μια καινούργια γέννα
Είναι η ώρα που το εφικτό αλλάζει ρούχα
Δήμητρα Παλαπάνη, ” Μεσάνυχτα και κάτι “ανέκδοτο
