Ποιητική ακολουθία, επτά ποιημάτων του George Nina ELIAN
ΑΣΠΡΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ
MOARTE ALBĂ
Νύχτα χωρίς νύχτα. Το να είσαι χωρίς να είσαι. Άσπρος θάνατος. Ίσως μια μέρα το σύμπαν θα γίνει πεπερασμένο. Τότε θα μείνεις πιο κοντά μου. Ή ίσως πολύ αργά σημαίνει πραγματικά ποτέ. Και στο τέλος της νύχτας δεν θα υπάρχει άλλο πρωί. Ευτυχώς, η ζωή είναι απλώς μια παροδική ασθένεια. Μετά κοιτάμε πίσω για τελευταία φορά.
▪︎▪︎▪︎
ΟΤΑΝ ΟΛΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ
CÂND TOTUL SE REÎNTOARCE
βράδυ ύπνου, πορφυρό βράδυ, το βράδυ
του τυραννικού, ασυγχώρητου ύπνου, όταν όλα
εξαφανίζονται σε όλα,
χωρίς δύναμη, χωρίς ίχνος
(…τα κύματα των λιμνών δεν αντανακλούν πλέον
κανένα αστέρι: μόνο τα πουλιά είναι, εδώ, ελεύθερα
όπως πάντα…)
και πάλι είσαι αγνή σαν ανοιξιάτικο χωράφι
που μυρίζει μπλε λουλούδια και κερί γάμου
και πάλι είσαι αγνός όπως είναι μόνο η τόσο μικρή
ανάσα όσων έχουν φύγει από αυτόν τον κόσμο
και μόνο μια λαχτάρα χωρίς όνομα, μια θλίψη χωρίς
αιτία και χωρίς αντικείμενο
σε κυριεύει καμιά φορά,
σαν ύπουλη υγρασία,
κάτω από τον φωσφορίζοντα ουρανό της πόλης
όταν όλα επιστρέφουν στην αρχή
▪︎▪︎▪︎
ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ MIAΣ HXOYΣ
AUTOPORTRET ÎN OGLINDA UNUI ECOU
είμαι ο νεκρός αδερφός
που με καλεί
από την άλλη μου ζωή
▪︎▪︎▪︎
ΛΥΚΟΦΩΣ
CREPUSCUL
πόση μοναξιά, Κύριε:
βλέπω το πανταχού παρόν πλάσμα του χρόνου
να περνάει από μέσα μας
αδιάφορο
σαν άνθρωπος!…
▪︎▪︎▪︎
ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΑΡΧΙΣΩ
ΝΑ TA ΞΕΧΝAΩ OΛΑ
CURÂND VOI ÎNCEPE SĂ UIT TOTUL
ζωντανή σάρκα, νεκρή σάρκα — το τέλος
του εκφραστέου
(θα έρθει το πρωί,
θα ξέρετε την αλήθεια και
θα τρομοκρατηθείτε)
μπροστά μου — το υπόλοιπο του μέλλοντος: μια λευκή
οθόνη σαν την αθωότητα,
σαν τη ζωή μετά τη ζωή
πάνω —
ένας ελεύθερος ουρανός σαν τη μοίρα
(σύντομα θα αρχίσω να τα ξεχνάω
όλα.
θα φωνάξω: vίκησα!
▪︎▪︎▪︎
ΣΕ AYTO ΤΟ ΜΕΡΟΣ
ÎN LOCUL ACELA
από καιρό σε καιρό σταματάμε,
και σε εκείνο το μέρος
μεγαλώνει ένας σταυρός
▪︎▪︎▪︎
ΚΟΙΤAΖΟΝΤΑΣ ΜEΣΑ ΑΠO ΤΑ ΔAΧΤΥΛΑ
PRIVIND PRINTRE DEGETE
ομίχλη στο χωράφι. σπάνια σπίτια. αόρατους
ανθρώπους.
μια αράχνη σκαρφαλώνει στο υγρό νήμα
της ζωής της μέχρι που τίποτα
δεν έχει σχήμα
πιάνω τον εαυτό μου να κοιτάζει μέσα από τα δάχτυλά μου
το αίμα που ρέει από τον κομμένο λαιμό
(κανείς δεν θυμάται τίποτα
για κανέναν)
μάλλον έτσι προέκυψε η ύπαρξη
(Η μετάφραση ανήκει στον συγγραφέα.)
Ο George Nina ELIAN/ Γιώργος Νίνα ΗΛΙΑΝ (πραγματικό όνομα: Costel DREJOI/ Koστέλ NTΡEZOÏ) γεννήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1964, στη Σλάτινα (Ρουμανία). Ποιητής, μεταφραστής, δημοσιογράφος. Ντεμπούτο: 1985, περιοδικό «Cronica» (Ιάσιο). Τόμοι ποιημάτων: Lumina ca singurătate (Φως σαν μοναξιά) – 2013, Ninsoarea se
întorsese în cer… (Το χιόνι είχε επιστρέψει στον ουρανό…) – 2016, Fericirea din vecinătatea morții (Ευτυχία κοντά στο θάνατο) – 2018, Timpul din afara ceasurilor (Χρόνος έξω από τα ρολόγια) – 2020, Verdele ceai al miezului de noapte. Scrisori de dragoste (Πράσινο τσάι μεσάνυχτα. Ερωτικά γράμματα) – 2021, Nimic altceva (Τίποτα άλλο) – 2022, Grația cu care moare o frunză (Η χάρη με την οποία πεθαίνει ένα φύλλο) – 2023, Aici, adică altundeva/ Adrenocrom 666 (Εδώ, εννοώντας αλλού/ Αδρενοχρώμιο 666) – 2025.
Μεταφράσεις: Silvina Vuckovic, A iubi și a dărui suflet (μετάφραση από τα ισπανικά, 2015). Cleopatra Lorințiu, El paisaje en el que falto/ Peisajul din care lipsesc (δίγλωσση ρουμανική-ισπανική έκδοση, 2017). Alexandru Cristian Miloș, L’universo nelle mani/ Universul în mâini (δίγλωσση ρουμανική-ιταλική έκδοση, 2019, σε συνεργασία με τη Νορίκα Ισάκ). Fernando Maroja, Vênus de Milo em Ferentari/ Venus din Milo în Ferentari (δίγλωσση ρουμανική-πορτογαλική έκδοση, 2023).
Οι στίχοι του έχουν εμφανιστεί τόσο στα περισσότερα ρουμανικά περιοδικά όσο και σε ξένα έντυπα.
https://simiomatario.gr/category/simiomatografoi
