Η ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΗ: Μικρό αφήγημα με μεγάλες τσέπες – Μότο: Σήμερα βρέχει παπαρούνες
Δεν μου αξίζει. Ανεβαίνω, ανεβαίνω, ανεβαίνω. Μόνο ανεβαίνω. Δεν υπάρχει κορυφή, μόνο θάμνοι καμένοι, φοβισμένα πουλιά, ελαφίσια μάτια, νερά κιτρινοπράσινα. Ανεβαίνω, ακούω το βήμα μου να τρίζει, καμπάνα σκουριασμένη η φωνή μου, Κύριε Ελέησον πάω να πω και λέω μόνο Κύ.. Κύ, Κύ και ξανά Κύ και πάω…
Δεν μου αξίζει. Μαζεύω τα ψίχουλα της αντοχής μου. Ζυμώνω. Ψωμί παράδοξο με πράσινα φύλλα, ψωμί με χώμα κι άγνωστα βήματα, ψωμί που μυρίζει: δεν θα `ρθει τίποτα πια και σε ξέχασαν. Φυσώ απ΄ τη μέσα μου φωτιά, ψήνεται και ψήνομαι. Τρώω το μισό, τ΄ άλλο το δίνω στα περιστέρια.
Δεν μου αξίζει. Πέπλο στα μάτια των ανθρώπων και δεν με βλέπουν. Είμαι αόρατη. Το έβδομο πέπλο είμαι. Τραύμα τα μάτια των ανθρώπων. Κόκκινος βάρβαρος χορός. Ηχούν τα τύμπανα. Βγαίνω στο μπαλκόνι. Πομπή βλέπω μεγάλη αδιαφορο-ντυμένων. Μπροστά η Σαλώμη. Χωρίς τα πέπλα της. Βουνό έχει στο μέτωπο κι ένα νησί στα πόδια. Τρίζουν στα βήματα της αλυσίδες.
– Δεν έφταιγα, δεν έφταιγα εγώ φωνάζει κατά μένα.
– Πες το στον Ιωάννη…
Δεν μου αξίζει. Λάθος γέννα, λάθος τόπος, λάθος στιγμή. Από τον εαυτό μου έμεινε μόνο το κεφάλι. Κι αυτό χωρίς αυτιά, δίχως το στόμα. Μόνο τα μάτια έμειναν, μεγάλα κι άγρυπνα (ποτέ δεν κλείνουν). Τα μάτια και η μύτη. Μέλισσα βγαίνει από τα μάτια μου. Πάει και κάθεται στη μύτη. Κεντρίζει η μνήμη και πονά. Χέρια δεν έχω να τη διώξω. Την υπομένω καρτερικά…
Το ΣημειΩματάριο της Μαρίας Λεμεσού
Πηγή φωτογραφιών: https://commons.wikimedia.org/wiki/Main_Page
