Αφιέρωμα στη Τζένη Μαστοράκη
Μέρος πρώτο
Ας μιλήσουμε για ποίηση ή με ποίηση
Είναι άραγε τα ποιήματα που ακολουθούν οι αναγνώστες και οδηγούνται στην ατμόσφαιρα ενός νέου κόσμου ατομικού ή συλλογικού. Ή μήπως είναι οι ποιητές; Προσωπικά ακολουθώ τα ποιήματα χέρι με χέρι με τους ποιητές τους.
2 Φεβρουαρίου 2025
Ο μήνας Φεβρουάριος ήταν, είναι ο γενέθλιος μήνας της αγαπημένης μας ποιήτριας Τζένης Μαστοράκη που χάσαμε τον Ιούλιο του 2024.
Έτσι, αποφασίσαμε να αφιερώσουμε τον μήνα Φεβρουάριο στη ζωή και το έργο της.
Το 1972 ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος ακολουθώντας τα ποιήματά της ονοματοδότησε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τον τίτλο Διόδια, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Κέδρος.
Ακολουθούν μερικά ποιήματα από αυτή την ποιητική συλλογή για να γνωριστούμε με την Τζένη Μαστοράκη και τον κόσμο της.
Σελίδα τριάντα τέσσερα
Η γέννηση
Βλάστησα σε ένα θερμοκήπιο μπετόν αρμέ
μια φωνή αγελάδας μου βοσκάει τα σωθικά
περιορίστηκα σε αυτή τη φυτική κατάσταση
δε μίλησα δεν προκάλεσα κανένα
μονάχα που ευδοκίμησα στα μέρη
που τα λεξικά αρνήθηκαν επίμονα
την ύπαρξή μου.
Σελίδα εννέα
Ήθελα να σου πω το τραγούδι
του τυφλού ποιητή της Βαβυλώνας γεμάτο παραμύθια, σαν την Παλαιά διαθήκη πριν απ` τους Εβδομήντα.
Για τα ελάφια που γυρεύανε νερό στο βενζινάδικο και το Χριστό, που δούλευε μικρός σε συνεργείο αυτοκινήτων.
Τότε ένα γράμμα γεμάτο κατάγματα ήρθε από πολύ μακριά και μας παρήγγειλε να κλείσουμε τις πόρτες.
Τα βιβλία της Τζένης Μαστοράκη δυστυχώς δεν επανεκδίδονται.
Ευχαριστούμε πολύ τον ποιητή Γιώργο Μαρκόπουλο και φίλο της που μας τα προμήθευσε.
Σελίδα είκοσι πέντε
Ποιητική συλλογή: Διόδια
Πώς φτάσαμε σε τούτη δω την πόλη
τι της εδώσαμε και τι της πήραμε;
Κουβαλάμε στις ράχες μας
έναν όνομα που δεν μας ανήκει
πελώριους δρόμους που δεν ήτανε ποτέ δικοί μας.
Μας κοίταζαν σαν το καινούργιο πόδημα
που το φοράει κάποιος άλλος
την ώρα που εμείς ονειρευόμαστε
μεγάλες δρασκελιές πάνω απ` τα κύματα
-αβρόχοις ποσί – σαν να μας είπανε:
Κοιτάτε αλλά μην αγγίζετε
Πώς μας ξοδέψαν έτσι, αδελφέ μου;
Δώσαμε και την τελευταία μας πεντάρα
σε κρατήσεις.
Εμείς, που τίποτα ποτέ δεν είχαμε
κι όλα μας ήτανε απαρχής δοσμένα..
Θα κλείσουμε το σημερινό μας αφιέρωμα, με το ποίημα Θεώρημα από τη σελίδα πενήντα πέντε.
Τώρα πια σας έδειξα πως τετραγώνισα
τους κύκλους των ονείρων
στο σχήμα ενός φωταγωγού
συνοικιακής πολυκατοικίας.
Η σεμνή αυτή τελετή έληξε.
Παρακαλείσθε
όπως διαλυθήτε ησύχως.
Το δεύτερο μέρος με το έργο τής Τζένης Μαστοράκη θα δημοσιευθεί την επόμενη Κυριακή του Φεβρουαρίου.
Κείμενα – βίντεο – επιμέλεια: Άννα Ρω
