Χαράλαμπος μέρος 2ο
Όταν γυρίζω από το Παρίσι στην Αθήνα μόνος, προτιμώ πάντα να μένω στο παλιό παλιό μου σπίτι στου Ψυρρή.
Έτσι κι αυτή τη φορά. Μια επιστροφή στη μήτρα που με ανάθρεψε. Βρήκα τη μάνα γερασμένη και κουρασμένη. Ξέρω πόσο πολύ χαίρεται να με νιώθει κοντά της έστω και για λίγες μέρες. Αλλά κι εγώ αποβάλλω προσωρινά όλους τους άλλους ρόλους, του συζύγου, του πατέρα, κι έρχομαι να νιώσω γιος και ν αφεθώ στην αγκαλιά της. Λυτρωτικό.
Πάνε κιόλας δώδεκα χρόνια από τότε που έφυγα από την Ελλάδα. Το σπίτι μου, η Γαλλίδα σύζυγός μου, η κόρη μας, πολλοί φίλοι μου, είναι στο Παρίσι. Δεν έχω πια την ευκαιρία να μιλάω και ν ακούω Ελληνικά. Τελευταία διάβαζα Βασίλη Αλεξάκη, τα βιβλία του Talgo και Paris-Athenes και με ξάφνιασε η ταύτιση μαζί του. Είχα βρει μια αδελφή ψυχή.
Ανέβαλα για αύριο όλες τις επαφές μου με τις Πανεπιστημιακές αρχές. Θα αφιερώσω την σημερινή μέρα στον εαυτό μου. Στον Χαράλαμπο αποκλειστικά. Έχω ανάγκη ν ακούω ελληνικά, να διαβάζω ελληνικές πινακίδες, να ανακαλύπτω την πόλη μου με τα τωρινά μου μάτια.
Όπου κι αν περπατάω στου Ψυρρή, βλέπω μια γειτονιά μασκαρεμένη. Η γειτονιά των graffiti μου έλεγαν κι είναι αλήθεια. Οι ανώνυμοι ζωγράφοι έχουν γεμίσει τους τοίχους με πρόσωπα αλλόκοτα, άλλα ονειρικά, άλλα τρομακτικά, άλλα απελπισμένα. Μερικές εικόνες καλύπτουν όλο το ύψος στα πλαϊνά μιας πολυκατοικίας. Περνάω μπροστά από ένα στέκι, για να βγω στην Ερμού. Η ασχήμια του με τρομάζει. Σ όλη την πρόσοψη ζωγραφισμένοι πειρατές, γύρω τους πολύχρωμες γιρλάντες με κακόγουστα χάρτινα λουλούδια κι όλα να κρέμονται απειλητικά πάνω από τα κεφάλια των περαστικών. Δυο σερβιτόρες με μίνι φουστίτσες και παγωμένο επαγγελματικό χαμόγελο περνούν αεικίνητες από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο κι εγώ βιάζομαι ν` απομακρυνθώ.
Η Αθήνα δεν εξαντλείται μόνο στη γειτονιά μου του Ψυρρή. Αρχίζω ν ανεβαίνω την Μητροπόλεως προς το Σύνταγμα. Θα έλεγες πως όλος ο πληθυσμός της Αθήνας κι οι τουρίστες μαζί, δεν μπορούν να χορτάσουν την πείνα τους, παρά μόνον τρώγοντας greek souvlaki, kebab και γιαουρτλού! Ξαναβρίσκω με χαρά το μικρό βυζαντινό εκκλησάκι της Αγίας Δύναμης, στριμωγμένο ανάμεσα στα σκέλια-κολώνες του τεράστιου Hotel Electra .Δαυιδ και Γολιάθ. Πρέπει να το δείξω στην κόρη μου, στην επόμενη επίσκεψη.
Συνεχίζω ν ανεβαίνω προς το Κολωνάκι. Διαπιστώνω ότι οι Αθηναίες πρέπει ν αφιερώνουν ένα σημαντικό μέρος του χρόνου τους στην περιποίηση των νυχιών τους! Διαβάζω Nail stories, the perfect nails, fairynails, nail bars, akra nail spa.
Κάνω ένα διάλειμμα και κάθομαι για καφέ στο Κολωνάκι, στην πλατεία. Κοντεύει μεσημέρι κι όλα τα τραπεζάκια είναι γεμάτα. Μού φτάνουν ψήγματα από κουβέντες των διπλανών μου. Είναι κομψοί, περιποιημένοι, μερικοί κρατάνε πρωινές εφημερίδες. Οι περισσότεροι μιλάνε για πολιτική.
-Χθες, μού το έλεγε ο υπουργός.
-Είναι θέμα ημερών ώσπου να σκάσει το κανόνι με τους δυο βουλευτές.
-Δεν θα δεχθώ ποτέ ξανά πρόσκληση από αυτό το κανάλι.
Οι άνθρωποι δεν αλλάζουμε πολύ μέσα στους αιώνες. Στο Κολωνάκι, στην πλατεία, έχει μεταφερθεί η αρχαία Αγορά των Αθηνών. Άφθονοι πολιτικοί, όμως απουσιάζουν οι φιλόσοφοι κι οι ποιητές.
Το βλέμμα μου σταματάει λίγο στην τηλεόραση ψηλά, πάνω από τα κεφάλια των θαμώνων, Είναι αρκετή ώρα τώρα, που δείχνει άντρες και γυναίκες, γελαστούς, ευτυχισμένους, να μαγειρεύουν εξεζητημένα φαγητά. Πάνω από τα σκεύη μαγειρικής, ξεπετιούνται οι ονομασίες τους. Γαρίδες mango σχάρας, χοιρινά μάγουλα με πουρέ από σελινόριζο, focaccia με ανανά και σοκολάτα.
Στο κινητό μου που χτυπάει, είναι η γυναίκα μου, η Elodie.
-Allo! Ναι, αγάπη μου κι εμένα μού λείπεις. Λίγες μέρες απομένουν. Τι κάνει η μικρή Eliane;
Μιλάω γαλλικά κι ετοιμάζομαι να γίνω ξανά σύζυγος και πατέρας. Στο Παρίσι.
https://commons.wikimedia.org/wiki/Main_Page
https://simiomatario.gr/category/simiomatografoi/simeiomatario-tis-manias-fertaki
