Ένας χρόνος χωρίς τον ποιητή Γιώργο Μπλάνα
Εννοείται πως οι ποιητές δεν πεθαίνουν…
Είναι το έργο τους που εκτοπίζει τον θάνατο μακριά από την ποιητική τους επικράτεια.
Ο Γιώργος Μπλάνας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους ποιητές και μεταφραστές, άφησε ένα ώριμο έργο που λειτουργεί ως άσβεστος φανός της μνήμης του.
Σαν σήμερα πριν έναν χρόνο έσπευσε να αποδημήσει. Για πού; Ίσως δίνει ο ίδιος την απάντηση:
Πώς μπορεί να είμαστε πάνω σε μια πέτρα, που κυλάει στο μαύρο, ακατανόητο, εξωφρενικό διάστημα; Κατοικούμε το χάος. Ξέρουμε πως δεν είναι το σπίτι μας, αλλά ό,τι έχουμε όλο κι όλο είναι αυτό.
Από τη συνέντευξη: https://maxmag.gr/synenteukseis/giorgos-mplanas/
Νιώθω πως αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να ’ναι το σπίτι μας. Γιώργο Μπλάνα πού κατοικεί το όραμά σας;
Εδώ σ’ αυτόν τον κόσμο, που δεν μπορεί να ’ναι το σπίτι μας. Απλά είναι άστεγο, περιφέρεται. Όλο και κάποιος θα του δώσει μερικά «ψιλά», για να πορευτεί. Όλο και κάποιος θα το αφήσει να κοιμηθεί στην είσοδο του σπιτιού του, όταν βρέχει ή κάνει κρύο. Τώρα, θα μου πείτε: Πώς μπορεί κανείς να νοιώσει σαν «στο σπίτι του» σ’ έναν κόσμο που δεν είναι το σπίτι του; Θα σας πω: Πώς μπορεί να είμαστε πάνω σε μια πέτρα, που κυλάει στο μαύρο, ακατανόητο, εξωφρενικό διάστημα; Κατοικούμε το χάος. Ξέρουμε πως δεν είναι το σπίτι μας, αλλά ό,τι έχουμε όλο κι όλο είναι αυτό. Πρέπει να συμπληρώσω τον στίχο που αναφέρατε. Στο ποίημα ακολουθείται από τρεις ακόμα στίχους: Η εξορία μας ίσως; Πάει καλά! / Θα μας χωρέσει ή θα τον χωρέσουμε. / Θα μας αφανίσει ή θα τον αφανίσουμε.
Ακούστε το ποίημα “Στοίχημα” από την ποιητική συλλογή: Ο κότσυφας τους σύμπαντος και άλλα λυρικά πτηνά.
