Η Ευαγγελία Μινάρδου-Αδάμου με το διήγημα “Το νανούρισμα της Μάνας-Γης” ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του περιοδικού ΣημειΩματάριο, για συμπόρευση και ενεργή συμμετοχή στα καίρια και κοινά προβλήματα που απασχολούν όλη την ανθρωπότητα, θεωρώντας πως η λογοτεχνία δεν είναι μέσο ατομικής ολοκλήρωσης και προβολής αλλά πως οφείλει να είναι ο φανοστάτης που θα φωτίζει το είναι μας στο μέλλον.
Λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”
Το νανούρισμα της Μάνας-Γης
Κοιμήσου… Κοιμήσου εσύ, μικρούλι μου, κοιμήσου ήσυχα, ανέμελο κι αθώο μου… Μια αγκαλιά βρήκες και φώλιασες, ένα καλάθι καμωμένο από καλάμια, βέργες ιτιάς και λυγαριάς, που χέρια άξια τα μάζεψαν μια νύχτα που η Σελήνη έδειχνε το ολοστρόγγυλο, αστραφτερό της πρόσωπο, ενώ το στόμα της χαμογελούσε περιπαιχτικά κοιτάζοντάς με πάλι από ψηλά. Τι έβλεπε από κει πάνω, απ’ το μπαλκόνι του ουρανού; Ποιον τάχα χλεύαζε; Εμένα… Μια υπεραιωνόβια γριά, μια μάνα που τα χέρια των αγαπημένων της παιδιών τής έχουν καταφέρει αμυχές, πληγές, ολέθρια τραύματα. Δεν ξέρουν τούτα τα ανόητα παιδιά πως είναι σαρξ εκ της σαρκός μου, ότι το αίμα μου, που τρέχει ποταμός, θα ‘ρθει μια μέρα που θα τα καταποντίσει;
Γελά η Σελήνη με την αγωνία της μορφής μου. Ξέρει αυτή τι κρύβεται κάτω απ’ τον πλουμιστό χιτώνα μου, βλέπει τις μαχαιριές που το κορμί μου έχουν χαρακώσει. Και ξέρει πως τα ίδια τα παιδιά μου, τα νοήμονα, τα έλλογα, τα υπέροχα δίποδα τέκνα μου, είναι αυτά που λίγο-λίγο με έχουνε σκυλεύσει.
Πονώ γι’ αυτά. Ποια μάνα δεν πονά για τα παιδιά της, ακόμα κι όταν χέρια άνομα έχουν υψώσει ετούτα εναντίον της; Λένε ότι μια μέρα θα τα εκδικηθώ… Και η Σελήνη, η χαιρέκακη γειτόνισσα, γελά ακόμα πιο πολύ. Πώς γίνεται να καταλάβει; Τι ξέρει αυτή από της μάνας την ορθάνοιχτη αγκαλιά; Πλατιά η δικιά μου, για όλα τα πλάσματα που βγήκαν απ’ τη μήτρα μου, που κατοικούν στο σώμα μου επάνω, για τα ομιλούντα, για τα σιωπηλά, τα έμβια, τα άβια, τα ορατά και τα αδιόρατα, όλα αναστημένα απ’ της καρδιάς μου τους χυμούς.
Μια μέρα θα εκδικηθώ τα τέκνα μου τα άφρονα, λένε οι μάντεις και οι επαΐοντες. Ψέμα! Δεν είμαι εγώ, η Μάνα-Γη, αυτή που συμφορά θα σπείρω στα παιδιά μου. Είναι τα ίδια τα έρμα τέκνα μου που θα εισπράξουν των χειρών τους και της δικής τους απληστίας τα επίχειρα. Κι εγώ τότε θα έχω πλήρως ηττηθεί, γριά με ρημαγμένο σώμα και νεκρή ψυχή. Αφανισμένη… Γιατί και τότε ακόμα θα πονώ για τα παιδιά μου, που θα χαθούν από δικά τους κρίματα.
Κοιμήσου, εσύ, ευλογημένο με την άμωμη αθωότητα μικρό μου… Κάποιος ακούμπησε το καλαμένιο λίκνο σου κατάχαμα -ίσως να το διαισθανόταν πως εγώ σε νανουρίζω στην αγκάλη μου- Κοιμήσου, εσύ… Γύρω σου προσπερνά το πλήθος αδιάφορο, η μέρα τρέχει ασθμαίνοντας, τρέχει η ζωή κι οι αδηφάγες οι επιταγές της. Πάνω στο πληγωμένο σώμα μου ξεσπούν και πάλι πόλεμοι, πλημμύρες και φωτιές, θύελλες, τυφώνες και ολέθριοι σεισμοί. Σωροί από ρύπους κι όξινη βροχή, πάγοι που λιώνουν και νερά γεμάτα χημικά, πυρηνικά και τοξικά απόβλητα μού φέρνουν πάλι ασφυξία. Κι ο ρόγχος μου πια μοιάζει επιθανάτιος…
Κρατιέμαι απ’ τη δική σου ήρεμη αναπνοή, που γαληνεύει τη δική μου. Και κοινωνώ, μικρό μου αθώο πλασματάκι, το όνειρο που κρέμεται απ’ τις άκρες των χειλιών σου. Δεν είναι, λέει, τα μεγαλύτερα αδέρφια σου τόσο σκληρά και απερίσκεπτα. Πονούν τη Μάνα-Γη, εμένα. Ψάχνουν, αναζητούν τους τρόπους θεραπείας μου. Χτυπά η καρδιά τους συγχρονισμένη με τον χτύπο της δικής μου της καρδιάς. Έχουν επίγνωση ότι ο θάνατός μου θα είναι και δικός τους. Αυτά τα νήπια, μεγάλα μου παιδιά, θα βρουν, λέει, τον δρόμο να γιατρέψουν τις πληγές μου. Θα ντύσουν πάλι το κορμί μου με το αρχαίο κάλλος. Και η ειρήνη και η ομορφιά θα ξαναγίνουν σύνοικοί μου, ο ήλιος θα χαμογελά χορεύοντας τριγύρω μου, το σώμα μου θα αστραφτοκοπά, άλκιμο κι ασφαλές για τα βλαστάρια μου, έτοιμο να θηλάσει με τα ιαματικά του νάματα όλα τα τέκνα που έχουν κρεμαστεί από τους μαστούς μου. Τα μάτια των μικρών παιδιών θα λάμπουν ολοφώτεινα, η αγάπη θα μοιράζεται σαν πιάτο με ζεστό ψωμί για όλους…
Γλυκό μου, αθώο πλάσμα, που γαλήνιο κοιμάσαι, πες μου κι εσύ ένα παρήγορο νανούρισμα! Πες μου, λοιπόν, τι ψιθυρίζει ο Μορφέας στο μικρό αυτάκι σου; Τα δυνατά φτερούγια του σε έχουν ταξιδέψει ως την άκρη του πολύπαθου κορμιού μου. Και σε άφησαν να κοιμηθείς στο ύψος της αδύναμης καρδιάς μου. Όμως, αυτός είναι ο μύστης των ονείρων. Πες μου, λοιπόν, τι είναι αυτό που φέρνει το ανέφελο χαμόγελο, κάτω από τα μισόκλειστά σου βλέφαρα; Θα βγει ποτέ το ωραίο όνειρο αληθινό; Υπάρχει ελπίδα; Ή μόνο στων αθώων τα όνειρα εγώ, η Μάνα-Γη, μπορώ πια να αποθέσω τη ζωή μου;
Εκεί, σε μια ακρογιαλιά του Αιγαίου, συνάντησα ένα γατάκι να κοιμάται αμέριμνο, μέσα στο καλαμένιο καλαθάκι του. Οι άνθρωποι το προσπερνούσαν βιαστικοί και ένοχοι… Κι εγώ, του είπα το νανούρισμά μου. Κι έπειτα απίθωσα το όνειρό μου μες στο καλαθάκι του.
Η Ευαγγελία Μινάρδου- Αδάμου είναι φιλόλογος. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Τήνο και κατοικεί στα Τρίκαλα Θεσσαλίας. Επί σειρά ετών εργάστηκε ως εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Είναι έγγαμη και μητέρα δύο ενήλικων τέκνων. Αγαπάει πολύ να διαβάζει και να γράφει λογοτεχνία. Από τις εκδόσεις Βακχικόν κυκλοφορούν οι συλλογές διηγημάτων της «Γκρο πλάνο – Ιστορίες κοντινής εστίασης» (2020) και «Αίμα στη φλέβα η θάλασσα» (2022),
ενώ από τις εκδόσεις Γραφή κυκλοφορεί το εικονοβιβλίο της «Φωτεινές γραφές» (2024). Λογοτεχνικά κείμενά της έχουν τύχει διακρίσεων και δημοσιεύονται στο διαδίκτυο, στον τύπο, σε έγκριτα ηλεκτρονικά και έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά, σε ανθολογίες και συλλογικά έργα. Ιδιαίτερη στιγμή, η συμμετοχή της στο 9ο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου. Είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Αιγαίου.
Στρατής Πασχάλης, Κοιτάζοντας Δάση, Μεταίχμιο
Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
Ειδική μνεία:
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο ευχαριστεί θερμά τους ποιητές Στρατή Πασχάλη και Γιώργο Δουατζή για την ένθερμη στήριξη και πολύτιμη συμμετοχή τους στη λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”.
Επίσης, η λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”, αφιερώνεται σε όλους τους ποιητές και πεζογράφους που άφησαν βαθιά τα χνάρια και το όραμά τους στη συνείδησή μας, πριν “μετοικήσουν προς άγνωστον διεύθυνση”.
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο, διευκρινίζει πως η λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου” δεν έχει καμία σχέση με βραβεία, λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και κάθε είδους οικονομική ή άλλη συναλλαγή. Επισημαίνει δε, πως την αποκλειστική ευθύνη για τη γνησιότητα των κειμένων και την άδεια χρήσης φωτογραφιών έχουν αποκλειστικά οι συμμετέχοντες που τα καταθέτουν στο ΣημειΩματάριο προς δημοσίευση. Επιπλέον, αποποιείται κάθε ευθύνη για την καταχρηστική χρήση της δράσης από άλλα άτομα συμμετέχοντα και μη, συλλόγους, φορείς ή οποιοδήποτε κακόβουλο στοιχείο.
Επιμέλεια-Συντονισμός: Άννα Ρω
