Νέες κυκλοφορίες: Η μέρα που ο παππούς μου έγινε ήρωας
Ένα βράδυ θα συμβεί κάτι αναπάντεχο: θα φτάσει στο αγρόκτημα ένας Ρώσος, αιχμάλωτος των Γερμανών. Είναι ζωγράφος και όλη η οικογένεια φαίνεται να τον συμπαθεί. Τα πάντα όμως θα ανατραπούν με την άφιξη μιας ομάδας στρατιωτών της γερμανικής Βέρμαχτ. Ένα βιβλίο που μιλά για τον πόλεμο χωρίς να μιλά για τον πόλεμο. Μια ιστορία από τη σκοπιά των απλών, καθημερινών ανθρώπων οι οποίοι
θέλουν απλώς να επιβιώσουν, να ζήσουν, να έρθουν κοντά ο ένας με τον άλλον. Μια αφήγηση για το πώς σε κάθε σύρραξη οι πάντες αλλάζουν: τα συναισθήματά τους, η συμπεριφορά τους, οι αποφάσεις τους – μερικοί γίνονται ήρωες. Με λογοτεχνική δεξιοτεχνία και αφοπλιστικό ύφος, ο Πάουλους Χόχγκατερερ αποδεικνύει για ακόμα μια φορά ότι είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους Αυστριακούς συγγραφείς.
Ο Πάουλους Χόχγκατερερ (Paulus Hochgatterer) είναι Αυστριακός συγγραφέας και παιδοψυχίατρος. Από το 2007 είναι επικεφαλής του τμήματος παιδικής και εφηβικής ψυχιατρικής στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Τουλν. Έχει εκδώσει περισσότερα από δέκα βιβλία πεζογραφίας, για τα οποία έχει λάβει διακρίσεις και βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2009 και το Austria Art Prize το 2010.
Το 2023 κυκλοφόρησε στα ελληνικά το μυθιστόρημά του Η γλύκα της ζωής (εκδόσεις Βακχικόν). Η νουβέλα του Η μέρα που ο παππούς μου έγινε ήρωας ήταν υποψήφια για το Αυστριακό Βραβείο Λογοτεχνίας 2017, έχει μεταφραστεί σε έξι γλώσσες και είναι το δεύτερο βιβλίο του που κυκλοφορεί στα ελληνικά.
Διαβάστε ένα απόσπασμα εδώ
14 ΜΑΡΤΊΟΥ 1945
Τα χελιδόνια έφτασαν. Μερικές φορές κάτι τέτοιο αλλάζει τα πάντα. Στέκεσαι κάπου, για παράδειγμα μπροστά από το σπίτι, και συλλογίζεσαι ή παρατηρείς τα σύννεφα όπως κάθε μέρα κι ύστερα από λίγο συνειδητοποιείς ότι κάτι έχει αλλάξει. Κοιτάζεις πρώτα τη γραμμή του ορίζοντα πάνω από τους λόφους, τις στέγες, τις κορφές των δέντρων. Ύστερα αναζητάς στον αέρα ένα σφύριγμα, ένα βουητό ή ακόμα και μια μυρωδιά. Στο τέλος κοιτάζεις μήπως έκανες κάποια τρύπα στα ρούχα σου χωρίς να το καταλάβεις, στο μανίκι ίσως, στο γόνατο ή στη μασχάλη. Δεν βρίσκεις τίποτα. Ξαφνικά συνειδητοποιείς: είναι τα χελιδόνια που επέστρεψαν. Κατά τα άλλα, όλα είναι όπως χτες. Τα σύννεφα που τρέχουν, οι τυφλοπόντικες, τα σπασμένα κλαδιά κάτω από τα οπωροφόρα δέντρα, ο δεντροτσοπανάκος που τρέχει πάνω-κάτω στον μπροστινό τοίχο του αχυρώνα. Οι δεντροτσοπανάκοι είναι τυχερά ζώα, λέει ο Λάουρεντς, όπως ακριβώς και οι φρύνοι, οι σκαντζόχοιροι ή οι ελαφοκάνθαροι. Οι καρακάξες και
οι αλεπούδες φέρνουν ατυχία, λέει. Τα χελιδόνια πέφτουν από ψηλά σαν βέλη και διαγράφουν διαγώνιους κύκλους μεταξύ αχυρώνα και στάβλου. Είναι εκείνα με τις λευκές κοιλιές και τις διχαλωτές ουρές, όχι εκείνα με τις λεπιδωτές ουρές και τους κόκκινους λαιμούς. Σταβλοχελίδονα, λευκοχελίδονα. Δεν έχει νόημα, τα μπερδεύω συνεχώς. Πότε πότε κάθονται για μερικά δευτερόλεπτα πάνω στον κορφιά του αχυρώνα. Δεν είμαι σίγουρη αν τα χελιδόνια φέρνουν τύχη ή ατυχία.
Ταυτότητα βιβλίου:
Τίτλος: Η μέρα που ο παππούς μου έγινε ήρωας / Συγγραφέας: Πάουλους Χόχγκατερερ / Μετάφραση: Γιώτα Ποταμιάνου / Είδος: Νουβέλα / ISBN: 978-618-231-200-1/ Σελίδες: 108, Εκδόσεις Βακχικόν
