Η Κυριακή Κωνσταντίνου με το ποίημα “Συνήθιζα να κοιμάμαι κάτω από τα δέντρα” ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του περιοδικού ΣημειΩματάριο, για συμπόρευση και ενεργή συμμετοχή στα καίρια και κοινά προβλήματα που απασχολούν όλη την ανθρωπότητα, θεωρώντας πως η λογοτεχνία δεν είναι μέσο ατομικής ολοκλήρωσης και προβολής αλλά πως οφείλει να είναι ο φανοστάτης που θα φωτίζει το είναι μας στο μέλλον.
Λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”
Συνήθιζα να κοιμάμαι κάτω από τα δέντρα
Συνήθιζα να κοιμάμαι κάτω από τα δέντρα,
να ονειρεύομαι καθάρια νερά, πελώριους καταρράκτες.
Φυτά, να αγγίζουν σπλαχνικά την Ανατολή
και ζώα, να παίζουν παιχνίδια επιβίωσης με τη φύση.
Είναι όμορφη η ζωή σε έναν επίγειο Παράδεισο
όπου τα ποτάμια και οι κοιλάδες κηρύσσουν συμμαχίες
και τα συναισθήματα παίζουν σε ένα κατεστραμμένο μουράγιο
ενώ η φουρτουνιασμένη θάλασσα θυμίζει ανεμώνη
που φυτρώνει στο βουνό.
Ανεμόμυλοι κομματιάζουν τα όνειρα των ναυαγισμένων παιδιών
και εγώ κυνηγώ την αλήθεια σαν μια ασπίδα άτρωτη
μα τόσο υπερήφανα περιφρονημένη.
Τα λουλούδια διεκδικούν τη φύση που τους έλλειψε
μα η φύση δέχεται τα πυρά των ανθρώπων
και όλα μοιάζουν υπερφίαλα,
αλαζονικά εκδιωγμένα.
Ως μία ανυπεράσπιστη μαργαρίτα, αναζητώ ένα κάμπο
να μας σώσει.
Όλα τόσο ίδια μα και τόσο διαφορετικά.
Γαλάζια, μαύρα και λευκά τα αγριολούλουδα
Κόκκινα και πένθιμα τα γεράνια.
Τα νερά γίνανε πράσινα και τα δέντρα ’βγάλαν ρίζες
και αγκάλιασαν σφιχτά τον άνθρωπο
ξέροντας πως εκείνος πάσχισε να τα αιχμαλωτίσει.
Η τιμωρία σαν ζωγραφιά,
θα έρθει από την άσπονδη φίλη.
Όλοι, θα αναζητούν ζωή και όλοι,
θα πατούν επι πτωμάτων για λίγο οξυγόνο.
Κι όσο θα μυρίζει ο καπνός, τόσο εκείνοι θυμίαμα θα ψάχνουν.
Όταν το δάκρυ θα μοιάζει με πυρά σε χώρα πολέμου
τότε οι αθώοι θα συνηγορήσουν για την αλήθεια
που τους έκλεψε το αύριο.
Τότε το χαμόγελο θα επιστρέψει στα παιδιά
και η αθωότητα, η μόνη λύση, θα παλέψει για το μέλλον
που απλόχερα μας φανέρωσε, μέσα από κάθε απώλεια, η φύση.
Θα τραγουδούνε τα πουλιά.
Θα βάφουν τον ουρανό τ’ αστέρια.
Θα παίζουν στον κάμπο οι ανθοί.
Θα χορεύουν στον αγέρα τα σώματα των αδικοχαμένων παιδιών.
Θα λικνίζονται στις μελωδίες των νυκτόβιων πουλιών οι χαροκαμένοι άνθρωποι.
Θα κλαίνε οι αιθέρες.
Θα κυλάνε στους ποταμούς τα δάκρυα
και θα ξεπλένονται οι σφαίρες που έντυσαν τα ναυαγισμένα κορμιά των αθώων.
Έχεις ακούσει τη φύση να κλαίει;
Έχεις γευτεί τα αλμυρά της δάκρυα;
Έχεις νιώσει τον βρόχο του θανάτου να την κυνηγάει σαν μια άλικη σιωπή;
Αφουγκράσου την αλήθεια και δέξου πως είσαι μέρος της.
Ανέλαβε τις ευθύνες σου και γιάτρεψε το κόσμο
από όσα μας εξασφάλισε η «πλαστή» ειρήνη.
Κάνε συμμαχία με τους γλάρους,
στόλισε την πρύμνη της σιωπής.
Αφέσου στο αύριο σαν μια μάνα
που μόλις γέννησε και βύζαξε με το γάλα σου
τη ζωή που σου στέρησε το αύριο.
Δεν σου ανήκει η ζωή ούτε το περιβάλλον.
Εσύ ανήκεις και στους δυο και οφείλεις να διαδώσεις την αλήθεια.
Δεν είναι μύθος η υποταγή μα ούτε η ελευθερία.
Λίγα λόγια για την Κυριακή Κωνσταντίνου:
Η Κυριακή Κωνσταντίνου, ή Κική όπως την αποκαλούν οι φίλοι, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Στροφυλιά, ένα μικρό, όμορφο χωριό της Βόρειας Εύβοιας. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Χαλκίδας μα λίγα χρόνια αργότερα ανακάλυψε πως αυτό που τη γεμίζει
ουσιαστικά είναι η συγγραφή λογοτεχνικών κειμένων και παραμυθιών. Αυτά τα κείμενα – με πολλή αγάπη και αστείρευτο μεράκι – κατάφερε να τα κάνει έργα. Από το 2010 διατηρεί το δικό της «χώρο» στο διαδίκτυο και μπορεί κανείς να τη συναντήσει στο www.ekfrastite.blogspot.com. (Εκφράσου) Όνειρο ζωής για εκείνη ήταν να καταφέρει να εκδώσει το πρώτο της βιβλίο. Αυτό το όνειρο πραγματοποιήθηκε το Φεβρουάριο του 2015 με την κυκλοφορία της πρώτης της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο «Τα Λάφυρα της Ψυχής μου» και συνεχίστηκε τον Μάιο του 2016 με την κυκλοφορία της δεύτερής της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο «Οι Φεγγίτες της Ζωής μου» υπό την καθοδήγηση του mystory.gr. Το Νοέμβριο του 2017 κυκλοφόρησε το πρώτο μέρος της Τριλογίας Αγάπης με τίτλο «Η Αγάπη Δηλώνει Παρ(ώ)ν» από τις εκδόσεις Λεξίτυπον και το Νοέμβριο του 2018, κυκλοφόρησε το – δεύτερο μέρος της τριλογίας αυτής – «Η Αγάπη Δηλώνει Απ(ώ)ν» επίσης από τις εκδόσεις Λεξίτυπον. Το πέμπτο κατά σειρά λογοτεχνικό της έργο και κλείσιμο της «Τριλογίας Αγάπης» που οραματίστηκε, ήρθε την Άνοιξη του 2021 από τις εκδόσεις Ανατολικός με τίτλο «Η Αγάπη Δηλώνει Πιστεύω». «Η Σονάτα του Θήτα», είναι κατά σειρά η έκτη προσωπική της έκδοση που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ανατολικός. Συμμετείχε επίσης στις συλλογικές έντυπες εκδόσεις:
“Οι τελευταίες των ρομαντικών” των Εκδόσεων Γλαύκα
“Ανθολόγιο ποιήσεως 2017-2018” των Εκδόσεων Όστρια
“Αλάτι, ζάχαρη και αλληλεγγύη ” Eπιμέλεια: Aλεξάνδρα Μητραβέλα
“Επιλεκτικόν: Όταν η ζωγραφική συνάντησε την ποίηση 2019-2020” Εκδόσεις Όστρια
«Λογοτεχνικό Ημερολόγιο 2020» του Λογοτεχνικού Περιοδικού «Κέφαλος»
“Η ποίηση ταξιδεύει εις Εύριπον ” Eπιμέλεια: Κώστας Μπαϊρακτάρης, Μαρία Ποπκιώση καθώς επίσης και σε συλλογικές δουλειές στα e-books:
“Το γραμμόφωνο” Eπιμέλεια: Γιώργος Ιατρίδης
“Μια ιστορία αγάπης | 15+1 bloggers” Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Φαρσάρης
“Ένας πίνακας… δυο ιστορίες: Αντανάκλαση – Παραμορφωτικός καθρέφτης” Εκδόσεις: 24γράμματα
“25th hour project” Eπιμέλεια έκδοσης: Γιώργος Ιατρίδης
“Το μυστήριο του καφενείου” Επιμέλεια έκδοσης: Μαρία Νικολάου
“Αλάτι, ζάχαρη και αλληλεγγύη – e book ” Eπιμέλεια: Aλεξάνδρα Μητραβέλα
Ποιητικά έργα της, πρωταγωνίστησαν σε ένα μουσικό – θεατρικό – ποιητικό δρώμενο με τίτλο «Λάφυρα Εν Χορώ» από την σχολή χορού Χαλκίδας «4Dance Academy». Κείμενά της, πρωταγωνίστησαν επίσης, στην ετήσια μουσικοχορευτική παράσταση της ιδίας σχολής με τίτλο «Είναι στιγμές» που πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Ορέστης Μακρής της Χαλκίδας.
Ένα θεατρικό δρώμενο γυναικείων μονολόγων με βάση τα ποιητικά της έργα και με τον τίτλο «Αύρα Γυναικών» παρουσιάστηκε στο «Εσωθέατρο» στο Θησείο σε ερμηνεία/ σκηνοθεσία της ηθοποιού Τζένης Σακοράφα.
Έχοντας ενεργό ρόλο (απένειμε το κάλεσμα), συμμετείχε στην πραγματοποίηση της εκδήλωσης «Η ποίηση ταξιδεύει εις Εύριπον» όπου πραγματοποιήθηκε στην Χαλκίδα και συμμετείχαν 37 ποιητές από 25 γωνιές της Ελλάδας και την Κύπρο. Είναι μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Χαλκίδας «Οι Φίλοι του Γιάννη Σκαρίμπα» και επιδιώκει να γίνει παράδειγμα για όλους όσους θέλουν να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, μα ο φόβος τους κρατάει πίσω. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τολμήσεις, να μη φοβηθείς, να βάλεις την αγάπη σου μέσα σε ότι κάνεις και να γίνεις ο ίδιος το όνειρο, η ελπίδα. Διότι, ότι αγαπάς, δεν μπορεί παρά να γίνει το ίδιο η ελπίδα.
Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
Στρατής Πασχάλης, Κοιτάζοντας Δάση, Μεταίχμιο
Ειδική μνεία:
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο ευχαριστεί θερμά τους ποιητές Στρατή Πασχάλη και Γιώργο Δουατζή για την ένθερμη στήριξη και πολύτιμη συμμετοχή τους στη λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”.
Επίσης, η λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”, αφιερώνεται σε όλους τους ποιητές και πεζογράφους που άφησαν βαθιά τα χνάρια και το όραμά τους στη συνείδησή μας, πριν “μετοικήσουν προς άγνωστον διεύθυνση”.
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο, διευκρινίζει πως η λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου” δεν έχει καμία σχέση με βραβεία, λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και κάθε είδους οικονομική ή άλλη συναλλαγή. Επισημαίνει δε, πως την αποκλειστική ευθύνη για τη γνησιότητα των κειμένων και την άδεια χρήσης φωτογραφιών έχουν αποκλειστικά οι συμμετέχοντες που τα καταθέτουν στο ΣημειΩματάριο προς δημοσίευση. Επιπλέον, αποποιείται κάθε ευθύνη για την καταχρηστική χρήση της δράσης από άλλα άτομα συμμετέχοντα και μη, συλλόγους, φορείς ή οποιοδήποτε κακόβουλο στοιχείο.
