Η Μαριάντζελα Κατσιαβριά είναι απόφοιτη του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Φοίτησε, επίσης, για τρία χρόνια στη Σχολή Πυροδότησης Θεατρικής Γραφής του θεάτρου Πορεία όπου και έγραψε πέντε θεατρικά έργα. Έκτοτε είναι μέλος και συνιδρύτρια της θεατρικής ομάδας Atropa Belladonna στην οποία τελεί χρέη συγγραφέα και συσκηνοθέτιδας.
Από τις εκδόσεις Βακχικόν κυκλοφορεί το θεατρικό της Αγάπη ή πώς να γεννήσεις κάποιον από τον κώλο σου, που ανέβηκε για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη από τη θεατρική ομάδα Μωβ Αμόκ τον Μάιο του 2024.
Το Όνομα μητρός Λίλιθ είναι το δεύτερο βιβλίο της.
Αν τα βασικότερα χαρακτηριστικά σας ταυτίζονταν με κάποιο σημείο στίξης, αυτό θα ήταν;
Πιστεύω πως θα ταυτιζόμουν περισσότερο με τα αποσιωπητικά. Είτε αυτά συμβολίζουν καταστάσεις που διαιωνίζονται και δεν παίρνουν το τέλος που τους αξίζει και θα τους προσέδιδε μια αυστηρή τελεία, είτε συμβολίζουν τη συνέχεια, την ελπίδα το άγχος της παραγωγικότητας που δε σταματά ποτέ να υπάρχει. Φυσικά, και όλα όσα παραμένουν ανείπωτα και κρύβονται πίσω από ανθρώπους-αποσιωπητικά.
Συγγραφέας και λευκή σελίδα. Συγκρουσιακή, δημιουργική σχέση ή τι άλλο;
Η αρχή όλων. Κάθε δημιουργικό έργο αρχίζει από το λευκό, το κενό, το άδειο. Είτε αυτό είναι μια λευκή σελίδα, ένας λευκός καμβάς, ένα συναίσθημα που δεν έχει άλλο τρόπο να εκφραστεί. Ταυτόχρονα φυσικά, η λευκή σελίδα είναι και ο μεγαλύτερος εχθρός. Η απουσία έμπνευσης, πίστης στον εαυτό, θάρρος δημιουργίας.
Συνταξιδιώτες στη συγγραφική διαδρομή σας, είναι…;
Οι άνθρωποί μου. Αν και πίστευα πως η γραφή είναι από τα πιο μοναχικά πράγματα που κανείς μπορεί να επιλέξει να κάνει, δε θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω χωρίς την οικογένειά μου, τις φίλες μου. Είναι η πηγή έμπνευσής μου και ταυτόχρονα τα άτομα που με στηρίζουν πιο πολύ από όλους.
Ποιοι λόγοι – δρόμοι σάς οδήγησαν στο νεογέννητο έργο σας;
Το θεατρικό έργο: «Όνομα μητρός Λίλιθ» γράφτηκε τον Ιανουάριο του 2024 με αφορμή το φεστιβάλ offoffτου Θεάτρου Επι Κολωνώ. Ήταν μια συλλογική δημιουργική διαδικασία με τη θεατρική ομάδα AtropaBelladonna. Ήταν η πρώτη φορά που δεν έγραφα κλεισμένη σε ένα δωμάτιο, αλλά σε ένα περιβάλλον δημιουργικότητας στο οποίο υπήρχε αλληλοτροφοδότηση και συνεχής έμπνευση.
Δώστε μας τα σημεία των οριζόντων του.
Το έργο βασίζεται στον μύθο των μοιρών και συγκεκριμένα στην παραλλαγή του Πίνδαρου, ο οποίος προσθέτει και μια τέταρτη μοίρα, την Τύχη. Το έργο δίνει μια νέα οπτική στις μοίρες και τις φέρνει αντιμέτωπες με τις συνέπειες των πράξεων τους. Πράξεις που δεν απέχουν πολύ από την αδράνεια απέναντι στη βία που παρουσιάζει η κοινωνία μας. Λαμβάνοντας έτσι μια συμβολική διάσταση οι μοίρες παρουσιάζονται συνένοχες στις ζωές και στους θανάτους γυναικών όπως η Οφηλία, η Μήδεια, η Φαίδρα και η Κασσάνδρα. Ακόμα και στο σήμερα και στις αλλεπάλληλες γυναικοκτονίες.
Ως πρώτος αναγνώστης του βιβλίου σας θα λέγατε γι` αυτό ότι…;
Ότι τολμά να μιλήσει για θέματα που έχουμε μάθει καλά να βάζουμε κάτι από το χαλί, ότι αποτελεί φόρο τιμής στις αδερφές μας που δε βρίσκονται πια εδώ, ότι υπάρχει για να δώσει αφορμή να μιλήσουμε και να σταματήσουμε πια να σιωπάμε.
Αν διατυπώνατε μια μοναδική ερώτηση σε συγγραφέα της επιλογής σας αυτή θα ήταν…;
Αν μπορούσα να διατυπώσω μια ερώτηση σε συγγραφέα, θα την απηύθυνα στη VirginiaWolf και θα τη ρωτούσα: «Πώς άντεξες να γράφεις ενώ όλα γύρω σου έμοιαζαν να σε διαψεύδουν; Πώς κράτησες την πίστη στη γραφή σου, ακόμα κι όταν σε αποκαλούσαν υπερβολική, σκοτεινή ή ακατανόητη;». Είναι κάτι που με απασχολεί έντονα: πώς συνεχίζουμε να γράφουμε μέσα στην αμφιβολία, τον πόνο ή την απομόνωση. Κι εκείνη, νομίζω, το ήξερε καλά αυτό το σκοτεινό τοπίο.
Και αν δίνατε έναν τίτλο ως δείκτη του παρόντος κόσμου;
Humanity gone wrong
Διαβάστε εδώ ένα απόσπασμα: https://www.slideshare.net/slideshow/djklsjkljeklwjkilejjfj/277820224
