Μίλτος, στο ΣημειΩματάριο της Μάνιας Φερτάκη
Όταν μπήκα στου Ζερδέ για να διαλέξω λουλούδια, βρήκα μια ολόθερμη υποδοχή. Οι δυο κοπέλες με υποδέχτηκαν με τα καλύτερά τους χαμόγελα. Έδειχναν πως εδώ και μέρες , το μόνο που εύχονταν στη ζωή τους, ήταν να με συναντήσουν! Ας είναι.
Βγήκα με μια περιποιημένη ανθοδέσμη από κόκκινα τριαντάφυλλα. Τα κόκκινα τριαντάφυλλα είναι ένα σίγουρο χαρτί. Δεν έχω συναντήσει ούτε μια γυναίκα που να μπορεί να τους αντισταθεί. Κι η Κρύσλα δεν θα αποτελέσει εξαίρεση. Aς βιαστώ να γυρίσω σπίτι, σήμερα που θα γιορτάσουμε την έκτη επέτειο του γάμου μας.
Η Κηφισίας ως συνήθως μποτιλιαρισμένη για πολλά χιλιόμετρα κι εγώ να ανησυχώ μήπως χάσουν την φρεσκάδα τους τα τριαντάφυλλα ώσπου να φτάσω στη Φιλοθέη.
Η Κρύσλα θα με περιμένει έτοιμη, όμορφη, περιποιημένη, για την βραδινή μας έξοδο. Τι πρόοδο έχει κάνει αυτή η κοπέλα μέσα σε αυτά τα έξη χρόνια! Είναι απίστευτο! Το δειλό, αδέξιο κοριτσάκι από του Ψυρρή, μεταμορφώθηκε σε μια γοητευτική κομψή γυναίκα, που με κάνει περήφανο όταν την έχω στο πλευρό μου.
Η Κρύσλα βρίσκει χρόνο για ένα σωρό πράγματα. Είναι δραστήριο μέλος στον φιλανθρωπικό Σύλλογο Το Απλωμένο Χέρι, στο παράρτημα Φιλοθέης, αντιπρόεδρος του Συλλόγου γονέων στο Αμερικανικό Κολλέγιο και μέλος του Συλλόγου Προστασίας της χελώνας Careta – Careta. Πάνω από όλα, της αναγνωρίζω κι ‘ότι είναι μια αφοσιωμένη μάνα των δυο αγοριών μας.
Καθώς παρκάρω το αυτοκίνητό μου στο γκαράζ, φτάνουν στα αυτιά μου οι χαρούμενες φωνούλες του Μάξιμου και του Ρωμανού που τρέχουν προς το μέρος μου με αλαλαγμούς.
-Ήρθε ο μπαμπάς, ήρθε ο μπαμπάς!
Η Κρύσλα τρέχει πίσω τους χαμογελαστή, λαμπερή.
-Ήρθες αγάπη μου; Χρόνια μας πολλά. Τί όμορφα τριαντάφυλλα! Σ ευχαριστώ!
Μπαίνουμε στο σπίτι αγκαλιασμένοι. Η Κρύσλα κρυμμένη πίσω από τα κόκκινα λουλούδια κι εγώ με τον Μάξιμο να κρέμεται από το αριστερό μου πόδι και τον Ρωμανό να σκαρφαλώνει στους ώμους μου.
Μια ώρα αργότερα, βγαίνουμε οι δυο μας , να γιορτάσουμε την επέτειό μας.
-Σ’ αγαπώ, Μίλτο μου, ψιθυρίζει ενώ τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας.
-Κι εγώ, αγάπη μου, της χαμογελώ και σφίγγω το χέρι της.
Στην αίθουσα ακούγεται διακριτικά το μουσικό θέμα από το La vita e bella κι η Κρύσλα το σιγομουρμουρίζει.
-Είσαι αφηρημένος, Μίλτο; Με ξαφνιάζει η φωνή της.
Ο νους μου έτρεχε για λίγο στο μικρό μου μυστικό. Σκεφτόμουν όταν πριν δυο μήνες, είχα φύγει από την συνάντηση με την Πωλίνα, την γραμματέα του δικηγόρου μου. Εντυπωσιακή γυναίκα. Την πρόσεχα από καιρό. Περάσαμε κάποιες ώρες μαζί σε ένα ξενοδοχείο κοντά στην Ακρόπολη. Στο κάτω κάτω, δεν στερώ τίποτα από την Κρύσλα. Της προσφέρω τα πάντα και δεν θα το μάθει ποτέ. Εξ άλλου, έτσι είμαστε εμείς οι άντρες.
Τινάζομαι και σκύβω προς το μέρος της.
-Χρόνια μας πολλά, καρδιά μου. Με κάνεις πολύ ευτυχισμένο, Κρύσλα! Θέλεις να πάμε αύριο στον Λαλαούνη, να διαλέξεις ένα δαχτυλίδι; Προτιμώ να το διαλέξεις εσύ η ίδια.
https://pixabay.com/images/search
https://simiomatario.gr/category/zoi-texni-life-art/logotexnia
