You are currently viewing “Περί ειλικρίνειας και αυθορμητισμού”
  • Post author:
  • Reading time:3 ' Ανάγν.

“Περί ειλικρίνειας και αυθορμητισμού”

Τον τελευταίο καιρό που άρχισα πάλι να προβληματίζομαι, θυμάμαι παλιά πράγματα και μπορώ να τα εκφράσω καλύτερα τώρα.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, έχουμε το δικαίωμα να αφαιρέσουμε τον αυθορμητισμό από κάποιον;

Η προφανής απάντηση είναι όχι, αν αυτός ο αυθορμητισμός, θα μπορούσε να μας προσβάλει το έχουμε;

Έχω λοιπόν μια ιστορία για να εξηγήσω την σκέψη μου.

Ήταν λοιπόν πριν καμιά 5-6 χρόνια, είχα πάει να βγάλω κάτι φωτογραφίες για ένα δίπλωμα.

Μπαίνω πρωί πρωί στο φωτογραφείο και με φωτογραφίζει η κοπέλα που ήταν εκεί.

Περιμένω να βγουν οι φωτογραφίες και εκεί που περιμένω μου λέει “να σου κάνω μια ερώτηση, χωρίς παρεξήγηση” λέω βεβαίως, και μου λέει “πες την αλήθεια έβαλες το κεφάλι ανάποδα και ήρθες” αναφερόμενη στο ότι έχω φαλάκρα και μούσια.

Δεν θυμάμαι τι απάντησα αλλά γέλασα.

Σημειωτέoν την κοπέλα ούτε την είχα ξαναδεί ούτε την έχω ξαναδεί από τότε, ένα τυχαίο φωτογραφείο.

Κι έρχομαι και ρωτάω τώρα τον εαυτό μου. Αυτό θα έπρεπε να με είχε προβάλει τότε; Γιατί η αλήθεια είναι ότι πιο πολύ με γοήτευσε παρά με προσέβαλε. Όχι η φράση αυτή καθ` αυτή, αλλά η ελευθερία που ένιωσε η άλλη να μιλήσει έτσι σε ένα άγνωστο που τον έχει δει ένα λεπτό μόλις, εμένα με κολακεύει. Μπορεί να είναι και στο μυαλό μου αλλά φαντάζομαι δεν το κάνει με τον καθένα που συναντάει.

Αν είχα την αυτοπεποίθηση και έψαχνα για γυναικά εκείνη την περίοδο, θα την ρώταγα “είναι αυτό κάποιο pick up line που δουλεύει;

Όχι ότι μου την έπεφτε, αλλά αυτός ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνεια που αλλού να την βρεις; Ποια πιο κατάλληλη για σχέση; Έχει κάνει ένα αστείο σχόλιο, απαντώ κι εγώ αναλόγως και να το. Ειλικρίνεια από την πρώτη συνάντηση.

Και είναι και η ερώτηση που βάζω και στους άλλους, και σε εσάς, θα σας προσέβαλε αυτή η ερώτηση;

Λέμε όλοι για ειλικρίνεια και την αναζητάμε, είμαστε έτοιμοι να την δεχτούμε;

Αν ήμουν σε άσχημη μέρα ή αν είχα άλλο χαρακτήρα, είχα δικαίωμα να πάρω από αυτό το άτομο τον αυθορμητισμό; Είχα το δικαίωμα να παρεξηγηθώ και ίσως να το κάνω να μην είναι τόσο εκφραστικό στο μέλλον; Είχα δικαίωμα από τους γύρω του να τους το στερήσω; Αν για μένα ήταν κάτι προσβλητικό είχα το δικαίωμα σε κάποιον που θα του φαινόταν ελκυστικό να του το στερήσω έτσι και άλλαζε χαρακτήρα η κοπέλα και ήταν πιο μαζεμένη μετά;

Για μένα η απάντηση σε όλα αυτά είναι όχι, δεν το είχα.

Καμιά φορά λοιπόν είναι καλό να μη περνούμε τον εαυτό μας τόσο σοβαρά και να αφήνουμε λίγο τους εγωισμούς. Άσχετα με το τι λέγεται μετράνε οι προθέσεις, αν οι προθέσεις είναι καλές δεν υπάρχει λόγος να κάνουμε θέμα ότι μας κάνει να νιώθουμε λίγο άβολα. Μπορεί εξαιτίας των κόμπλεξ μας να καταστρέψουμε κάτι πολύ όμορφο.


Σημειωματογράφοι

Πηγή φωτογραφίας: Wait and Hope

Μην χάνετε καμία ενημέρωση, εγγραφείτε στα ενημερωτικά μας email!

Wait and Hope

Δεν γράφω πολύ καιρό, μόλις ξεκίνησα, ενάμιση μήνα τώρα. Πάντα στο μυαλό μου υπήρχαν πολύπλοκες σκέψεις που δεν μπορούσα να εκφράσω με τον προφορικό λόγο, θα ακούγονταν σαν φασαρία. Ο γραπτός λόγος μου άνοιξε μια πόρτα. Έχω πράγματα που θέλω να πω, θέλω να τα πω σε ένα συγκεκριμένο άτομο, αλλά δεν πρέπει, θα ήταν ενάντια στην ηθική μου, θα δημιουργούσα πρόβλημα, οπότε άρχισα να τα γράφω. Με το γράψιμο είναι σαν να τα λέω, το βάρος των συναισθημάτων ελαφρύνει για κανένα 24ωρο. Μετά επιστρέφει. Το μόνο που φοβάμαι είναι το απρόσωπο του γραπτού λόγου, φοβάμαι το “διαβάστηκε” δεν γράφω για να τα διαβάσει κάποιος. Κάνεις δεν μπορεί να έρθει στη θέση αυτού που γράφει,, κάνεις δεν μπορεί να νιώσει όσα αποτυπώνει, κανείς δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος των λέξεων και δεν χρειάζεται κιόλας. Σκοπός είναι οτε και αν βρεθεί κάποιος στην ίδια θέση να διαβάσει κάτι που να του θυμίζει την κατάσταση του. Είναι όπως πολλά τραγούδια που ακούω τον τελευταίο καιρό. Το νόημα το καταλάβαινα από πριν, και το συναίσθημα που προσπαθούσαν να περάσουν. Δεν έφτανε όμως στο 100% σε εμένα. Τώρα που τα ακούω ξανά και έχει έρθει η ταύτιση με όσα τραγουδάνε κλαίω κάθε φορά που τα ακούω και λέω δες εδώ, τι έγραψε το παλικάρι. Εκ των προτέρων λοιπόν να ζητήσω συγνώμη που θα σας πρήξω με αυτά που έχω γράψει αυτόν τον εναίσιμη μήνα. Δεν είναι επεξεργασμένα κείμενα, είναι ότι νιώθω εκείνη την στιγμή που πληκτρολογώ. Μπορεί να είναι και ανορθόγραφα σε κάποια σημεία. Πάντως όσα γράφονται είμαι εγώ, δεν είναι κάποιο ιδεολόγημα που δεν μπορώ να ακολουθήσω, δεν θέλω να εντυπωσιάσω, είναι η προσπάθεια να κρατήσω την στάση ζωής μου, είναι η μάχη εντός μου μεταξύ μυαλού και συναισθημάτων και η προσπάθεια μου να νικήσουν τα συναισθήματα.

Αφήστε ένα σχόλιο