Σκορπιός, στο ΣημειΩματάριο της Μαρίας Σωτηροπούλου
{Κάπου διάβασα δύο φράσεις για σένα.
“Δεν χρειάζομαι τίποτα.”
Δεν χρειάζομαι/τίποτα.}
Και ήρθαν οι λέξεις και με πήραν.
Και στο δωμάτιο ο καπνός ανέβαινε ψηλά.
Η κουρτίνα χόρευε στον αέρα.
Φυσούσε πολύ.
Κι εντός μου θύελλα.
Και τότε βηματίζεις πάνω κάτω.
Μέχρι να κοπάσω.
Έκανες έτσι με το χέρι σου
Κράτησες για λίγο τα μαλλιά σου.
Σαν να υπογράμμισες με κόκκινο μαρκαδόρο ένα μακρόσυρτο σσσσ.
Σαν να ζήτησες σιωπή.
Η φωνή μου χαμήλωσε.
Και μου είπες μπορώ.
Αλλά δεν θέλω.
Και σωπαίνουμε μαζί.
Εσύ γιατί μπορούσες.
Κι εγώ γιατί είδα πίσω από κάτι που φωσφορίζει.
Στην άκρη η βαλίτσα που εγώ έλεγα παλιά.
Κι εσύ βαριά.
Και σκοτάδι.
Μόνο τα χρυσόψαρα φωταγωγημένα.
Να κρύβονται πίσω από ροζ υφάλους
Πλαστικούς.
Να τρώνε το ένα το άλλο.
Και να μας λείπουν στο μέτρημα.
Μπορώ.
Δεν χρειάζομαι τίποτα.
Στο μικρό τραπεζάκι το ρολόι σου.
Εγώ το έλεγα α-ση-μέ-νιο
Εσύ ρολόι.
Μετά φυσάει πάλι.
Και πηγαινοέρχομαι.
Σαν να κρατούσες μία αρμαθιά κλειδιά
Σαν να μετρούσες ένα κομποσκοίνι
Αράδιαζες χώρες.
Κι ονόματα.
Βάζω ποτέ εγώ πάγο στο ποτό μου;
Κι αδειάζεις τα παγάκια.
Και κάθομαι στο πάτωμα.
Όχι.
Δεν μπορώ να εξηγήσω το βλέμμα σου.
Αλλά δεν θέλω.
Είναι κάπως σαν σταθερό εκκρεμές.
Σαν να μετράει.
Και σαν να συνγχωρεί.
Φυσάει κι άλλο.
Λίγο πριν τον Πλαταμώνα.
Λίγο μετά το Μπουένος Άιρες.
Ένα βράδυ στο λάθος μέρος.
Εγώ λέω Μαραμπού.
Εσύ Μα-ρα-μπού.
Δεν χρειάζομαι τίποτα.
Μόνο το ενυδρείο άδειο τώρα.
Κι ένας πράσινος πλαστικός φοίνικας.
Αλλά δεν θέλω.
Πηγή φωτογραφίας: https://www.facebook.com/maria.sotiropoulou.33
