Τι είμαστε εμείς οι συγγραφείς; Τίποτα λειτουργοί της τέχνης; Αφηρημένες φιγούρες στων λέξεών μας τις διαδρομές; Μπορούμε άραγε να λεγόμαστε επαναστάτες ή τουλάχιστον άχραντοι λαμπαδηφόροι μιας αφηγηματικής περιπέτειας; Τι μας οδηγεί στης γλώσσας την εξερεύνηση και τι στη θεμελίωση ανανταπόδοτων κόσμων; Τι επιδιώκουμε; Μια σύζευξη της σκέψης μας με το άπειρο; Μια ψευδαίσθηση ζωής; Την απελευθέρωση της νοητικής μας επικράτειας από τα τετριμμένα και θέσφατα, τη μετοίκισή μας σε ανεξερεύνητες φαντασιακές σφαίρες; Μήπως ευελπιστούμε να αγγίξουμε τις κορυφές της διάνοιας; Και τότε; Απομονωμένοι στων φωτεινών λεπίδων την ενάργεια πώς θα οσφραινόμαστε τις φλεγόμενες φυλές των αποδιοπομπαίων δούλων; Πώς θα αβγατίσουμε την αγάπη μας και πώς θα δούμε εμείς οι αγλαοί τη δική μας την καμπούρα όταν έχουμε μάτια μόνο για τις πλάτες των κυφών; Τι προσδοκάμε άραγε από τις χαραγές των συγγραμμάτων μας; Να αποποιηθούμε τα κίβδηλα της προκατασκευασμένης μας ταυτότητας και να χτίσουμε αφειδώλευτα νέα οράματα; Να εναντιωθούμε στη ροή του ποταμού και να διαμηνύσουμε της κρυφής μας μνήμης τα ανομολόγητα; Ή μήπως να μοιραστούμε ό,τι νογάμε από το γάλα της μάνας μας και ό,τι ανακαλύπτουμε από τις πτώσεις των άστρων, εμείς του μακρόκοσμου τούτου οι εξάγγελοι. Και γιατί να αναδιφούμε στων ασωμάτων κεφαλών του νου, αντί να ορκιζόμαστε πως είμαστε απλά και μόνο εξασκούμενοι θαυματοποιοί; Τι μας ενώνει με του άγνωστου αναγνώστη τον κρυφό κόσμο; Και τι μας διαχωρίζει από τους μακάριους δανειολήπτες ευτυχίας;
Φωτογραφία: https://commons.wikimedia.org/w/index.php?search=write&title=Special:MediaSearch&go=Go&type=image
