Γιάννης Μπερούκας: Σκέψεις για τον Λογοτεχνικό Μαραθώνιο: “Το τείχος της ευτυχίας”, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ευτυχίας.
Τι σημαίνει για σας η λέξη, ο όρος, η χίμαιρα, ονόματι ευτυχία;
Τα θετικά συναισθήματα που εκφράζει, ένα χαμογελαστό πρόσωπο και η έκφραση «είμαι καλά», ίσως είναι ένα κομμάτι ευτυχίας. Σίγουρα η ευτυχία δεν είναι μια χίμαιρα, αλλά κάποιος που νοιώθει ευτυχισμένος, μπορεί κάποιες στιγμές να νοιώσει και πόνο και λύπη και μελαγχολία.
Θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι, αλλά οι λόγοι είναι οι ίδιοι για όλους;
Η ευτυχία είναι μάλλον υποκειμενική και ίσως ένα προσωπικό θέμα για τον καθένα, έχει σχέση δηλαδή και με τις αξίες που σηματοδοτούν τον κόσμο του καθενός και τις προτεραιότητες που τον προσδιορίζουν.
Η επικοινωνία πάντως σηματοδοτεί ένα μέρος της ευτυχίας και μην ξεχνάμε πως ιδανικός κόσμος δεν υπάρχει και ούτε υπήρξε ποτέ.
Πόσες μορφές έχει;
Για το πόσες μορφές έχει η ευτυχία, δεν μπορώ να ξέρω, ίσως κάποιοι ψυχολόγοι πιθανόν να ξέρουν, η επιτυχία όμως ενός στόχου μπορεί να φέρει ευτυχία, η δημιουργία οικογένειας, είναι μια μορφή ευτυχίας, η χαρά και ο ενθουσιασμός για κάτι είναι ευτυχία, έστω και αν κάποιες φορές είναι προσωρινή. Ίσως να είναι, ένα πολύχρωμο λουλούδι που σε σκεπάζει με τα πέταλά του, πάντως σίγουρα, δεν πατάς ένα κουμπί και γίνεσαι ξαφνικά ευτυχισμένος. Καλύτερα όμως, είναι να μάθεις να ζεις με τα απλά, τα μικρά πράγματα και η ευτυχία, με κάποια μορφή, θα έρθει και να σε βρει.
Πόση απόσταση διανύει κανείς για να αποσχιστεί από την αρχέγονη ευτυχία ώσπου να καταχτήσει τη σύγχρονη ευτυχία;
Ο Επίκουρος έλεγε, πως όσο έχω, ψωμί και νερό, είμαι έτοιμος να συναγωνιστώ ακόμα και τον Δία. Σήμερα πόσοι μπορούν να το πουν αυτό; Οι στωικοί υποστήριζαν πως τα αρνητικά συναισθήματα, όπως, θυμός, άγχος, φθόνος, θλίψη, οργή, κλπ , διώχνουν την ευτυχία από μέσα μας.
Άρα πως να αποσχιστεί η αρχέγονη από την σύγχρονη ευτυχία, όταν πολλά πράγματα που την συνιστούν υπάρχουν ακόμα και σήμερα.
Τι αντίτιμο πληρώνεις κυνηγώντας αυτή τη φενάκη;
Φενάκη, το ψέμα δηλαδή που σε εξαπατά. Αλλά σ’ ένα περιβάλλον αναξιοκρατίας πως μπορούμε να προσδιορίσουμε το ψέμα
και να κρίνουμε ένα αρνητικό αποτέλεσμα σαν αποτυχία;
Ζήσε λοιπόν τις μικρές σου αληθινές, καθημερινές στιγμές, που δεν έχουν αντίτιμο και απλόχερα πρόσφερε, μη ζεις μόνο για τον εαυτό σου.
Φενάκη είναι μόνο τα ανέφικτα, που δεν τα έχεις ανάγκη.
Λίγα λόγια για τον Γιάννη Μπερούκα:
Ο Γιάννης Μπερούκας γεννήθηκε στο Αίγιο τον Νοέμβριο του 1952 και ζει στην Αθήνα.
Σπούδασε οικονομικά στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάσθηκε στον ιδιωτικό τομέα.
Έχει συμμετοχές σε πολλά συλλογικά έργα και ποιήματα του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.
Είναι παντρεμένος και πατέρας δυο παιδιών.
Έργα του ιδίου:
Μοίρα γραμμένη, Εκδόσεις Ιωλκός 2015, μυθιστόρημα
Βένετο, Εκδόσεις Όστρια 2016, ποιήματα
Aksana, Εκδόσεις Όστρια 2017, μυθιστόρημα
Νύχτας απόσπασμα, Εκδόσεις οδός Πανός 2017, ποιήματα
Το μωβ των βράχων, Εκδόσεις οδός Πανός 2018, ποιήματα
Διάφανη παραίσθηση, Εκδόσεις οδός Πανός 2019, ποιήματα
Δες τον θάνατο όπως τη γέννηση, Άνεμος εκδοτική 2020, νουβέλα
Τοπία αναμονής, Άνεμος εκδοτική 2021, ποιήματα
Ακροβάτες της επόμενης μέρας, εκδόσεις Βακχικόν, 2023, ποιήματα
Λίγα λόγια από το ΣημειΩματάριο:
Ο Λογοτεχνικός Μαραθώνιος διοργανώθηκε από το περιοδικό ΣημειΩματάριο με γνώμονα τη διάδοση της λογοτεχνίας και την επίτευξη αλληλεπίδρασης μέσω αυτού του κοινού άξονα, δράση που ουδεμία σχέση έχει με διαγωνισμούς και αμειβόμενες προωθητικές ενέργειες
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο έχει θέσει ως όρο για τη συμμετοχή στον Λογοτεχνικό Μαραθώνιο τη σύμπλευση των κειμένων με τους κανόνες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και την άρτια επιμέλειά τους. Ως εκ τούτου, δεν φέρει καμία ευθύνη για το περιεχόμενο και την εμφάνιση των κειμένων που θα δημοσιευτούν, αν και θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για την ταύτισή τους με τους όρους του περιοδικού.
Πηγή φωτογραφίας & βιογραφικού: Γιάννης Μπερούκας
Επιμέλεια παρουσίασης: Άννα Ρω
