Οι λέξεις γεννούν νοήματα στο ΣημειΩματάριο του Γ. Αλεξανδρή
ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ ΚΑΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙΣ
Η ενσυνείδητη σπουδή προσώπων και γεγονότων
ως πόρισμα και διδαχή στης ιστορίας τη μελέτη,
αποτελεί θέαση και ανασκόπηση του μέλλοντος,
τολμηρή φαντασία επινοήσεων και μαρτυριών,
αναπόληση και νοσταλγία προθέσεων και προσδοκιών.
Του χθες οι επώδυνες αλήθειες είναι συμβατές
και η αποδοχή τους, πρώτιστη ανάγκη επιστροφής
στον προγραμματισμό και τη διαβούλευση του αύριο,
να είναι το σήμερα στοχαστικό και ευσύνοπτο
σε περιλάλητες δοξασίες και τρέχουσες εφαρμογές.
Παινέματα ευπροσήγορα κι ευδόκιμες διανθίσεις
ανιστόρητων εποχών και αλλόδοξων φρονημάτων,
με πρόταξη την ελευθερία και δύναμη του λόγου,
συμπαιγνία είναι ναρκισσισμού και ειδημοσύνης,
διαφέντεμα στην κενότητα προοπτικής και ιδεών.
Ο καθωσπρεπισμός, συνέπεια της παραδοχής
κοινωνικών σχημάτων και κλειστών παρατάξεων,
οχύρωση του δεδικασμένου σε κάθε αλλαγή,
να είναι η απουσία κέλευσμα και απαντοχή,
συμμόρφωση και ρητή αποδοχή της ευκολίας.
Η συνομολογία σε σοφίας προτάγματα και θέσεις
για την επένδυση με ρήτρες ελεύθερου στοχασμού
στη γνώση και της ευρυμάθειας την επιμονή,
χωρίς επιφανειακές αναγνώσεις και αφορισμούς,
αναγνώριση είναι του ευ γίγνεσθαι και αρετή.
Η αμφισβήτηση παγιωμένων αντιλήψεων και θεσμών
σε πατριαρχικές δομές και νόμιμες συγκλίσεις,
με τη μνήμη κιβωτό παραστάσεων και επιλογών,
δεν είναι παρέκκλιση καθεστωτική κι αυθαιρεσία
παρά εκσυγχρονισμού διάγραμμα και δημιουργία.
…και με αφορμή την 100ή επέτειο της
αγροτικής κινητοποίησης-διαμαρτυρίας
το παρακάτω ποίημα.
ΑΥΤΗ Η ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ
Αυτή η σκλαβωμένη γη,
μαρτυρικά καθώς τη ζήσαμε
και μάνα τη φιλήσαμε
στο πρώτο και στερνό της ζωής φιλί,
μικρή, καρπερή κι αλύτρωτη
με φιρμάνι στου τσιφλικά τα χέρια,
αυτή η γη είναι δική μας,
το σπιτικό κι η δούλεψή μας.
Μια ολόκληρη ζωή,
αυτή η άγια και δόλια μάνα γη
σταλιά -σταλιά μας ρούφηξε
τα νάματα της ψυχής μας
καθώς την προσκυνούσαμε
απ’ το πρωί ως το βράδυ,
τη δίψα μας στις λάσπες της να σβήσει,
τη ζητιανιά της πείνας μας να κρύψει.
Αυτή η άπονη μάνα γη
που μάτωνε τα χέρια μας
και έλουζε το μέτωπο με ιδρώτα,
μας πρόδιδε μας κάρφωνε
φτωχούς κολλήγες κι άκληρους,
με δικασμένη την κάθε μας σοδειά
και τους κόπους μας χεριά-χεριά,
στα φέουδα και την κληρονομιά.
Χρόνους πολλούς, γενιές πολλές,
όνειρα κι ελπίδες νανουρίζουν.
Πικρή η θύμηση της πείνας
σκληρή της φτώχειας η ζωή,
μας γίναν δύναμη και πίστη ιερή.
Δώστε μας πίσω αυτή τη γη,
να’ ναι δικό μας το ψωμί, δική μας η ζωή,
γιατί αυτή η γη είναι δική μας.
