Η Κωνσταντίνα Ζαγάρη με το ποίημα “Η γη είναι όμορφη” ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του περιοδικού ΣημειΩματάριο, για συμπόρευση και ενεργή συμμετοχή στα καίρια και κοινά προβλήματα που απασχολούν όλη την ανθρωπότητα, θεωρώντας πως η λογοτεχνία δεν είναι μέσο ατομικής ολοκλήρωσης και προβολής αλλά πως οφείλει να είναι ο φανοστάτης που θα φωτίζει το είναι μας στο μέλλον.
Λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”
Νύχτα καλοκαιριού κι εγώ μικρό κορίτσι, στην όχθη του ρυακιού που κυλά σιωπηλά.
Όλα γύρω μπλε, σαν το σκοτάδι να έχει αποδυναμωθεί απ’ το φως.
Στον ουρανό, μικρές λαμπερές πινέζες. Μυρίζω το βρεγμένο χώμα και τις ανάσες των νυχτόβιων πλασμάτων. Ακούω τι έχουν να πουν τα σαπισμένα φύλλα και το γρασίδι που τρέχει στην πλαγιά. Πάνω απ’ τους ψίθυρους της φύσης, ένα αηδόνι αρχίζει το τραγούδι. Και μου φαίνεται, ότι μπορώ να δω το τραγούδι να βγαίνει απ’ το μικρό του ράμφος και να σκορπίζει στον αέρα. Το βλέπω ν’ ανεβαίνει, να περνά τις κορφές των δέντρων, ν’ αγγίζει τον ουρανό και να μαζεύεται όλο εκεί. Βαραίνει ξάφνου και κατρακυλά. Πέφτει σταλαγματιές στα χαλίκια της όχθης, φτάνει ως το δέρμα μου, περνά μέσα απ’ το σώμα και το αίμα μου, μέσα απ’ τα σπλάχνα και την ανάσα που βγαίνει απ’ τα πνευμόνια μου.
Δεν έχω προσευχηθεί ξανά . Μεγάλωσα.
*
Στο φονικό φως της αλήθειας, τα πουλιά πεθαίνουν κελαηδώντας κι οι πέτρες αγνοούν τον άνεμο.
Τα παιδιά ξυπνούν σ’ έναν κόσμο που καίγεται. Ποιός θα σβήσει τη νύχτα απ’ τα μάτια τους;
Κι η αναγκαιότητα να γράφω ποιήματα από πού προκύπτει;
Οι λέξεις χορεύουν στα κλαδιά. Λέξεις άγνωστες, σε διάφορες γλώσσες. Τι να την κάνω τη γνώση που δεν αλλάζει τίποτα . Η ζωή είναι τα πάντα κι η αγάπη υπάρχει, αλλά δεν ξέρω αν τ’ αηδόνια τραγουδούν σε κλουβί.
Μια μέρα θα σας μιλήσω για τ’ αηδόνι μου.
Λίγα λόγια για την Κωνσταντίνα Ζαγάρη:
Το 2018 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική της συλλογή ΠΕΖΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΔΙΧΩΣ (Π)ΟΙΗΣΗ , εκδόσεις ΑΠΑΡΣΙΣ. Ποιήματά της και πεζά συμπεριλαμβάνονται σε πολλές συλλογικές εκδόσεις. Η νουβέλα ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ , στο ομώνυμο βιβλίο (εκδόσεις Άπαρσις 2024) βραβεύτηκε από την ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ (2024)Το θεατρικό της έργο ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΤΩ ΚΑΙ (ΔΕΝ) ΤΗΣ ΜΟΙΑΣΩ βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων (2012)
Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
Στρατής Πασχάλης, Κοιτάζοντας Δάση, Μεταίχμιο
Ειδική μνεία:
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο ευχαριστεί θερμά τους ποιητές Στρατή Πασχάλη και Γιώργο Δουατζή για την ένθερμη στήριξη και πολύτιμη συμμετοχή τους στη λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”.
Επίσης, η λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”, αφιερώνεται σε όλους τους ποιητές και πεζογράφους που άφησαν βαθιά τα χνάρια και το όραμά τους στη συνείδησή μας, πριν “μετοικήσουν προς άγνωστον διεύθυνση”.
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο, διευκρινίζει πως η λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου” δεν έχει καμία σχέση με βραβεία, λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και κάθε είδους οικονομική ή άλλη συναλλαγή. Επισημαίνει δε, πως την αποκλειστική ευθύνη για τη γνησιότητα των κειμένων και την άδεια χρήσης φωτογραφιών έχουν αποκλειστικά οι συμμετέχοντες που τα καταθέτουν στο ΣημειΩματάριο προς δημοσίευση. Επιπλέον, αποποιείται κάθε ευθύνη για την καταχρηστική χρήση της δράσης από άλλα άτομα συμμετέχοντα και μη, συλλόγους, φορείς ή οποιοδήποτε κακόβουλο στοιχείο.
