Εμβόλιμα
Η γωνιά αυτή, φιλοξενεί τα ποιήματα μου.
Σα να λέμε την παύση και τον ήχο μου.
Αυτές τις μέρες, νιώθω τις λέξεις μέσα μου να επεκτείνονται και να μικραίνουν.
Και να παίρνουν μία άλλη διάσταση.
Είδα μία μέρα της άνοιξης αυτά τα αγριολούλουδα, μέσα στη μεγάλη πόλη, την καθόλου φιλική στην αντοχή της απλότητας.
Στην εφευρετικότητα της ζωής που θεριεύει.. Τα είδα να ανθίζουν δίπλα σε ένα συρματόπλεγμα.
Σκέφτηκα τα βιβλία μου.
Τους φίλους μου.
Τα παιδιά στους δρόμους.
Τα παιδιά στις βάρκες.
Τους φυλακισμένους.
Τους ελεύθερους μέχρι το προαύλιο.
Τις μάνες που περιμένουν τα κορίτσια τους…
Τα κορίτσια τους που δεν θα γυρίσουν.
Που είναι πια σύμβολο.
Σκέφτηκα χέρια να μετράνε τα ψιλά τους.
Καλλιτέχνες στην τέχνη τους.
ζωή στα ζόρια.
Κι έτσι, εμβόλιμα και λίγο άναρχα, στέλνω το κείμενο μου στην Ελένη.
Και μετά σκέφτηκα σπίτια ρημαγμένα.
Παιδιά με σακίδια και μάνες να στίβουν το δάκρυ τους, να βγάλει γάλα.
Παρεμβαίνεις κι εσύ.
Εσύ.
Εσύ.
Όλοι μας.
Χρωματιστοί κι άγριοι.
Αναπάντεχοι και δυνατοί.
Ίσως να είναι η άνοιξη το πιο μεγάλο μάθημα.
Εκτοπίζει τους φράχτες.
Θεμελιώνει σπόρους.
Κυριαρχικά δικαιώματα ύπαρξης σε μία πόλη που ψάχνει το νόημα της.
Από κάπου ακούγονται ήχοι που μιλάνε για τη σωτηρία της ψυχής, μία καμπάνα διαλαλεί το τέλος, που είναι αρχή.
Κι εγώ, σε μία πόλη που μεγαλώνει τρώγοντας μας, σταματάω χαμογελώντας μπροστά στην ανυπότακτη ολοκλήρωση.
Χα.
Σου τη σκάσαμε, φωνάζω στον συρμάτινο φράχτη.
Χα.
Άρπα την.
Φωνάζω στα κτίρια, στους βιαστικούς με το κεφάλι κάτω.
Με τις μεγάλες δρασκελιές.
Στα τέρατα που με φοβίζουν.
Άρπα την.
Κι εσύ.
Κι εσύ.
Κι εσύ.
Είμαστε μωβ και κίτρινοι και ροζ και κόκκινοι κι έχουμε μίσχους και πέταλα.
Κι αν βρούμε μια χούφτα χώμα πρόσφορο ανθίζουμε.
Μετά ισιώνω την τσαλακωμένη μέρα μου, τη φοράω αποφασιστικά στο κεφάλι μου και συνεχίζω.
