Άγρια Α ξημερώματα
Τώρα μου στέλνεις σκληρούς χαιρετισμούς.
Με μία αμυγδαλιά.
Κάτι περνάει ξυστά.
Παραλίγο ανθισμένο.
Το κεφάλι μου ζητάει το απόγευμα επί πίνακι.
Ψάχνω τις τσέπες μου.
Και μυρίζει αλάτι.
Άσκοπα.
Δέομαι επί κάποιου αδύναμου.
Οδοιπόρου.
Στη σύντομη ορθρογραφία που μου έμαθες
Ξέχασες τους χαιρετισμούς.
Ξέχασες με ένα μικρό φλόγιστρο
Παροπλισμένο
Και συγχωρητέο
Επειγόντως.
Αλχημιστής του εαυτού μου.
Με ένα διοξείδιο έτοιμο πάντα να υποβληθεί.
Υπερβάλλον.
Σαν τον ηλικιωμένο κύριο που είδα
να
χαμηλώνει μία λάμπα πίσω από τη βροχή.
Την καθιστώ υπεύθυνη.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή
Είχα μία πιθανότητα.
Μετά έφτασες ως εδώ κι όλα σήμαναν.
Σημαίνουν.
Αν κουνήσει το αλογάκι ο βασιλιάς τετραγωνίζεται.
Αν πει 12 τρισδιάστατα ξέρω πόσο στριμώχτηκε
Τώρα μου στέλνεις ανελέητες παραλλαγές με μία απρόσμενη θάλασσα.
Καταδύομαι αχινός.
Και ένα σπασμένο ποίημα
Επιμένει
Δεν στο `χω δείξει.
Και δεν το έγραψα.
Το ήπια.
Σαν εκείνη την κυρία που
είδα.
Πίσω από τη βροχή.
Σε ένα παγκάκι
Για
μία μέρα.
Εναπομείνασα
Την καθιστώ υπεύθυνη.
Και
Πίσω απ’ όλα
Δεν υπάρχει happy end.
Μου στέλνεις σκληρούς χαιρετισμούς με ένα όμορο Χι μία ροζ τσιχλόφουσκα
Και σκάει στο πρόσωπο μου.
Συννεφιασμένη.
Ισόπαλη.
Άγρια Α ξημερώματα: ΣημειΩματάριο της Μαρίας Σωτηροπούλου
Πηγή φωτογραφίας: https://www.facebook.com/maria.sotiropoulou.33
