Ο Αλέξανδρος Καψοκόλης γεννήθηκε στον Πειραιά και μεγάλωσε στην Καστέλα. Από την ηλικία των επτά ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και συγκεκριμένα έκανε πρωταθλητισμό στην υδατοσφαίριση, με το σωματείο του Εθνικού Πειραιώς και με άλλες ομάδες μετέπειτα. Διακρίθηκε τόσο στο εγχώριο πρωτάθλημα της Α1, όσο και σε επίπεδο εθνικών ομάδων, με αρκετά μετάλλια. Το 2005 αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή Αθηνών και το 2015 πήρε τον τίτλο της ειδικότητας του χειρουργού οφθαλμίατρου. Το 2018 διορίζεται στο Γ.Α.Ο.Ν.Α. Ο Άγιος Σάββας όπου υπηρετεί έως και σήμερα από τη θέση του επιμελητή Α’ ως εξειδικευμένος οφθαλμοπλαστικός χειρουργός στα βλέφαρα, στους οφθαλμικούς όγκους, στη δακρυϊκή συσκευή και στην περιοχή του οφθαλμικού κόγχου. Το 2020 ορκίστηκε διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Από τις εκδόσεις Βακχικόν κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του: Το άβατο: Η ματωμένη γη (2020) και Τα Βασίλεια (2022). Το Immortālis Atheus/ Αθάνατος Άθεος είναι το τρίτο μυθιστόρημά του.
Αν τα βασικότερα χαρακτηριστικά σας ταυτίζονταν με κάποιο σημείο στίξης, αυτό θα ήταν;
Δεν γνωρίζω.
Συγγραφέας και λευκή σελίδα. Συγκρουσιακή, δημιουργική σχέση ή τι άλλο;
Αναμονή για να σου αποκαλύψει το βιβλίο την συνέχεια.
Συνταξιδιώτες στη συγγραφική διαδρομή σας, είναι…;
Η μουσική μου, τα Soundtrack.
Ποιοι λόγοι – δρόμοι σάς οδήγησαν στο νεογέννητο έργο σας;
Μόνο το κάλεσμα που είχα για να το γράψω και αυτό ήταν, βγήκε μέσα σε τρία χρόνια με μεγάλα όπως πάντα διαλλείματα.
Ως πρώτος αναγνώστης του βιβλίου σας θα λέγατε γι` αυτό ότι…;
Με συναρπάζει, δεν μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου, το ζω, θέλω να μάθω την συνέχεια και με προβληματίζει σε βαθμό να το σκέφτομαι διαρκώς. Όπως θα περιέγραφα και τα δύο προηγούμενα μυθιστορήματα μου.
Αν διατυπώνατε μια μοναδική ερώτηση σε συγγραφέα της επιλογής σας αυτή θα ήταν…;
Αν βλέπει να εκτυλίσσονται όλα μπροστά του και τα αποτυπώνει εκείνη την ώρα, όπως μου συμβαίνει εμένα, πχ. στον τεράστιο Τόλκιν ή στον Μάρτιν αυτό θα ήταν τρομερό, απίστευτο, το τι βλέπει…
Και αν δίνατε έναν τίτλο ως δείκτη του παρόντος κόσμου;
Κάθε γενιά νομίζει ότι είναι καλύτερη από την προηγούμενη και η επόμενη είναι χειρότερη από την δική της, στο τέλος η αλήθεια είναι πως είμαστε όλοι στα ίδια. Ίσως απλά απογοήτευση για το τι
θα μπορούσαμε όλοι μας να είχαμε καταφέρει σαν είδος και στο τι έχουμε κάνει ώστε να έχουμε λίγους αιώνες ακόμα επιβίωσης, καταστρέφοντας σταδιακά τα πάντα λόγω της απληστίας μας.
