Κολιαστάση Δήμητρα: Το Πέταγμα
Ποίημα για τον Λογοτεχνικό Μαραθώνιο: “Το τείχος της ευτυχίας”
“Το Πέταγμα”
Σου είπα θα γίνω αλήτικο πουλί.
Να ταξιδέψω πέρα από τους στενούς.
Ορίζοντες κι τα Περιθώρια αυτού του κόσμου.
Η φυλακή υπάρχει παντού μέσα μας.
Στους τοίχους …
Στο μυαλό στην ψυχή μας …
Οι κλειδαριές είναι αόρατες, αλλά υπάρχουν.
Αλλά το πιο τραγικό είναι πως συνήθως.
Το κλειδί του κελιού μας το κρατάμε στα χέρια μας.
Αλλά φοβόμαστε …
Είμαστε Δειλοί για να σπάσουμε τις αλυσίδες μας.
Αισθανόμαστε σαν τα αηδόνια, που όταν τους ανοίξεις το κλουβί τους.
Δεν μπορούν να τραγουδήσουν γιατί δεν άκουσαν ποτέ την φωνή τους.
Που δεν ξέρουν να πετάξουν, γιατί δεν γνώρισαν τον ουρανό.
Τα φτερά είναι άχρηστα όταν δεν μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις.
Είμαστε οι Εγκλωβισμένοι άνθρωποι…
Οι σβησμένοι άνθρωποι…
Λησμονήσαμε πως είναι να φλέγεσαι να επιθυμείς να ζεις.
Συνηθίσαμε στην ασφάλεια των τσιμεντένιων φυλακών.
Μα τα όνειρα δημιουργούνται…
Στους δρόμους , στις στέγες ακόμη κι στις στοές.
Σκουριάσαμε να περιμένουμε, πίσω από τα παράθυρα μας να έρθει.
Κάποιος για να τα ανοίξει κοιτάζοντας ,μέσα από τις γρίλιες τους το φως.
Μια ημέρα σου είπα δεν θα αντέξω κι θα λυγίσω αυτά τα σκουριασμένα
σύρματα …
Μου είχαν μιλήσει για την λάμψη των άστρων αλλά…
Μέσα από την φυλακή μου διέκρινα μόνο το σκοτάδι.
Θα ζητήσω σου εξομολογήθηκα άφεση κι θα λιποτακτήσω …
Απόψε το βράδυ προσευχήθηκα.
Αμάρτησα ,τόλμησα να σταθώ στον αιθέρα …
Ακόμη φορούσα τις αλυσίδες μου ,αλλά ήμουν αποφασισμένη ακόμη .
Με αυτές να σέρνονται πίσω μου εγώ θα πέταγα …
Θεέ μου…
Σου είπα ,συγχώρεσε με διέπραξα το μεγαλύτερο έγκλημα .
Ονειρεύτηκα πέρα του επιτρεπτού.
Κι εσύ με τιμώρησες σκληρά με έκανες να μην μπορώ να σταθώ στην γη.
Με έκανες Δραπέτη των ουρανών…
Με φυλάκισες αιώνια εκτός πραγματικότητας.
Με τιμώρησες γιατί πήρα το ρίσκο να δω …
Όσα έβλεπαν μόνο οι τρελοί κι τα Παιδιά.
Μα σαν θελήσεις κι εσύ …
Να βγεις από αυτήν την φυλακή …
Έλα να με βρεις στα λασπωμένα μονοπάτια είναι τόσο όμορφα εκεί ..
Θροΐζουν από τον άνεμο τα αγριολούλουδα.
Φύγε από τις καρέκλες που κάθεσαι.
Σε καθηλώνουν στην γη ,σε κρατάνε.
Στην ουτοπία πως περνάς καλά.
Αλλά δεν μπορεί τίποτα να καλύψει.
Το κενό σου ,καιρό τώρα είσαι ανύπαρκτος.
Αναπολώντας τα χρόνια που έφυγαν.
Κάνε μια ανατροπή ,ρίσκαρε ,τόλμησε …
Μόνο μην μένεις άπραγος στο κελί σου.
Περιμένοντας πότε θα ξημερώσει.
Σαν βγω σου είπα από αυτήν την φυλακή,θα ανοίξω όλα τα κλειστά.
Παραθυρόφυλλα ,αυτού του κόσμου.
Να φύγει όλη η σκόνη της λήθης, που έχει κατακαθίσει παντού ..
Δεν θέλω τίποτα να μου θυμίζει τις ατελείωτες ώρες που έμεινα κλεισμένη.
Εδώ μέσα …
Θέλω να ξεχυθώ σαν αγρίμι να τρέξω , να γελάσω , να αφήσω κάθε…
Καταπιεσμένο συναίσθημα μου να λυτρωθεί.
Σπαταλήσαμε, τόσες πολύτιμες στιγμές πίσω από ένα τζάμι.
Κοιτάζοντας την ζωή να προχωράει ,τις εποχές να αλλάζουν, δίχως εμάς.
Αποστειρωθήκαμε φίλε μου γεμίσαμε φόβο.
Απωθήσαμε το άγγιγμα για να μην μας μολύνει.
Κοιταχτήκαμε σαν εχθροί.
Μείναμε πολύ καιρό στην φυλακή κι χάσαμε τον εαυτό μας.
Σβήσαμε την φλόγα της Επιθυμίας.
Πετάξαμε τα σπίρτα στους υπονόμους.
Μείναμε χωρίς την σπίθα του Ονείρου.
Σαν βγούμε από αυτήν την φυλακή …
Πρέπει να φτιάξουμε την ζωή μας από την αρχή.
Να βαδίζουμε πάνω στα συντρίμμια μας.
Ξέρεις τις νύχτες νόμιζα πως άκουγα το τραγούδι των τζιτζικιών.
Νόμιζα πως μύριζα το άρωμα των γιασεμιών.
Ήταν όλα τόσο μονότονα γύρω μου κι αυτή η σιγαλιά που ερχόταν.
Από την βουβαμάρα των Ανθρώπων.
Με συγκλόνιζε …
Δεν είχα ζήσει κάτι παρόμοιο , αλλά προσαρμόστηκα στο ευρύχωρο δωμάτιο.
Κάνοντας σχέδια για μια απόδραση από τον στενό φεγγίτη του.
Ράβοντας τα σκισμένα φτερά μου μα μου τελείωσε γρήγορα η κλωστή.
Μου τελείωσε η αντοχή κι συμβιβάστηκα με το πάτωμα.
Μα δεν έπαψα να λιποτακτώ κι ας με κυνηγούσαν οι Δεσμοφύλακες.
Της ψυχής μου …
Εγώ τους ξέφευγα διαρκώς κι πήγαινα προς τα έξω.
Βαρέθηκα πια ασφυκτιούσα κι ο τοίχος γινόταν κλοιός.
Γινόταν θηλιά στον λαιμό μου.
Χρειαζόμουν αέρα …
Να μαστιγώσει το πρόσωπο μου.
Να με ξυπνήσει από τον λήθαργο που με υπνώτιζε.
Να με κάνει να νοσταλγήσω, ξανά πως είναι όχι απλά να υπάρχεις αλλά να
ζεις .
Σαν βγω από αυτήν την φυλακή θα ανοίξω κι άλλα κελιά.
Είμαστε όλοι αυτοί οι Δραπέτες, που στεκόμαστε σε ηλεκτροφόρα σύρματα.
Όπως τα χαμένα χελιδόνια.
Είμαστε …
Οι παράνομοι που κυκλοφορούν, τα βράδια δίχως ταυτότητα χωρίς όνομα.
Με ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο πέτο .
Για να ξεχωρίζουμε μέσα στο ανώνυμο πλήθος.
Υπάρχουν τόσοι Διαφορετικοί σε αυτόν τον κόσμο που θέλουν να πετάξουν.
Πάνω σε κάτι τσίγκινες στέγες, μα φοβούνται τον τριγμό των βημάτων τους .
Στις παράγκες ,στους υπόνομους υπάρχουν κι εκείνοι που καίγονται.
Να ξεφύγουν από τα βρώμικα ,μουχλιασμένα υγρά κελιά τους.
Σαν βγούμε από αυτήν την φυλακή μην ξεχάσουμε, να είμαστε ευτυχισμένοι.
Με τα λίγα κι απλά.
Κάποιοι δεν έχουν ούτε αυτά κι όμως ελπίζουν ,γιατί είναι το μοναδικό οχυρό.
Που έχουν η ευτυχία βρίσκεται στις στιγμές , σε πρόσωπα μέσα μας.
Όχι στα αντικείμενα.
Σαν σπάσω αυτό το τείχος της αυταπάτης.
Θα ζήσω…
Λίγα λόγια για τη Κολιαστάση Δήμητρα:
Συγγραφέας του βιβλίου Το <<Στίγμα>> ΔΥΑΣ Εκδοτική.
Συμμετοχή στην Ανθολογία των Εκδόσεων ΟΣΤΡΙΑ μέσω διαγωνισμού διηγήματος με τίτλο <<Το μαραμένο ρόδο>> , αρθρογράφος περιοδικού πρακτικής εξάσκησης. Σε Διαφημιστικό γραφείο. Συμμετοχή σε Συλλογικά.
Η μελωδία της ψυχής, διήγημα η <<απόφαση>>. Εκδόσεις Ρουμελιώτη. Τα Χριστούγεννα δεν τελειώνουν ποτέ . Εκδόσεις Σαΐτα. Απόφοιτη Γενικού Λυκείου Μίκης Θεοδωράκη Ωρωπού Αττικής. Απόφοιτη Σχολής Γραμματέων DIDACTA .
Λίγα λόγια από το ΣημειΩματάριο:
Ο Λογοτεχνικός Μαραθώνιος διοργανώθηκε από το περιοδικό ΣημειΩματάριο με γνώμονα τη διάδοση της λογοτεχνίας και την επίτευξη αλληλεπίδρασης μέσω αυτού του κοινού άξονα, δράση που ουδεμία σχέση έχει με διαγωνισμούς και αμειβόμενες προωθητικές ενέργειες
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο έχει θέσει ως όρο για τη συμμετοχή στον Λογοτεχνικό Μαραθώνιο τη σύμπλευση των κειμένων με τους κανόνες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και την άρτια επιμέλειά τους. Ως εκ τούτου, δεν φέρει καμία ευθύνη για το περιεχόμενο των κειμένων που θα δημοσιευτούν.
Επιμέλεια παρουσίασης: Άννα Ρω
