ELODIE
Όταν είσαι ερωτευμένη, όλα σού φαίνονται όμορφα. Κοιτάζεις γύρω σου με ένα
καλοσυνάτο βλέμμα, γεμάτο κατανόηση.
Διασχίζω το πάρκο κάτω κάτω από ψιλόβροχο και μ αρέσει να με ραντίζει το νερό στο
πρόσωπο. Καλοδεχούμενη η ανοιξιάτικη βροχούλα. Εδώ και λίγες μέρες μυρίζει άνοιξη. Δεν θ` αργήσουν να ανθίσουν και τα πρώτα muguets. Βρίσκω όμορφα και τα δέντρα, και τα παγκάκια, και τα κάγκελα, σα να μην τα είχα προσέξει ποτέ ως σήμερα.
Στο μετρό είμαι όρθια, ταλαντεύομαι και μετράω τις στάσεις. Έχω συνέχεια στη σκέψη μου τον ωραίο μου Έλληνα και δεν βλέπω την ώρα να τον συναντήσω. Τι τύχη μα έρθει στη Νομική Σχολή στο Assas και να βρεθούμε συμφοιτητές στο πρώτο έτος του μεταπτυχιακού!
Πάνε πάνω κάτω έξη μήνες από τότε που είδα τον φίλο μου τον Etienne να με πλησιάζει μαζί με κάποιον άγνωστό μου ψηλό.
-Καλημέρα Elodie, μού είπε. Να σού συστήσω τον Έλληνα συμφοιτητή μας τον Charalambos! Πρόσεξα το αμήχανο χαμόγελό του, καθώς μού έδινε το χέρι του και τα μεγάλα όμορφα μάτια του όπου ταξίδευε μια ήρεμη λύπη.
-Bonjour Elodie, μού είπε, μ ένα χαριτωμένο ξενικό τονισμό.
Ώσπου να τον καλημερίσω κι εγώ, είχα ήδη ξεχάσει το τετρασύλλαβο εξωτικό του όνομα.
Γελάσαμε κι οι τρεις μας όταν αποτόλμησα να προφέρω ένα συνονθύλευμα άσχετων συλλαβών.
Οι Έλληνες έχουν υπέροχα μάτια κι ονόματα γλωσσοδέτες, σκέφτηκα.
Γρήγορα γίναμε όλοι μια συντροφιά. Όταν βγαίναμε από το αμφιθέατρο, τρυπώναμε στο γωνιακό cafe όπου μιλούσαμε με τις ώρες, γελούσαμε, μαλώναμε, ψάχναμε τρόπους για να σώσουμε τον κόσμο. Ο ωραίος Έλληνας πάσχιζε να τα μάθει όλα, να ενσωματωθεί στην παρέα, είχε μιαν ασίγαστη δίψα. Δεν καταλάβαινε, ίσως, πως ό,τι είχε ξεχωριστό από μας, αυτό αποτελούσε την γοητεία του.
Εδώ και τρεις περίπου μήνες, οι φίλοι παραπονούνται ότι δεν μας βλέπουν αρκετά. Τώρα πια αποζητάμε να μένουμε μόνοι. Ο ωραίος μου Έλληνας κι εγώ. Κράτησα τις δύο συλλαβές από το όνομά του. Τον φωνάζω Lambos και τού αρέσει, το διασκεδάζει. Εκείνος με λέει Elodie mou. Κι εμένα μού αρέσει. Μού εξήγησε ότι το μου είναι κτητικό και δείχνει αγάπη, τρυφερότητα.
Μαζί του είναι σα να βλέπω το Παρίσι για πρώτη φορά.
Μάθε μου τις αγαπημένες σου γωνιές, μού λέει. Θέλω να μάθω πού ζεις, πού περπατούσες πριν σε γνωρίσω.
Συχνάζουμε στους κήπους του Luxembourg. Έχουμε πια και το δικό μας παγκάκι. Ο Lambos μού μιλάει για την Αθήνα, για τους δικούς του, μού δείχνει φωτογραφίες. Ονειρευόμαστε το πρώτο μας ταξίδι στην πόλη του.
-Έτσι θα έχουμε δύο πόλεις να αγαπάμε, μού λέει και τα μεγάλα μάτια του υγραίνονται.
Μια μέρα τού χάρισα τον Père Goriot του Balzac.Toύ είπα πως βρίσκω πολλά κοινά σημεία ανάμεσα σε αυτόν και στον Rastignac, τον ήρωα του βιβλίου. Ο ίδιος αγώνας, η ίδια δίψα για να φτάσουν, η ίδια δύναμη.
Βγαίνω από το μετρό και χαμογελάω. Ξέρω ότι θα με περιμένει στην έξοδο. Βιάζομαι. Τον βλέπω να με περιμένει ακουμπισμένος στο πλατάνι κι αρχίζω να τρέχω. Χώνομαι στην αγκαλιά του και του ψιθυρίζω
-Καλημέρα Rastignac μου.
https://simiomatario.gr/category/simiomatografoi/simeiomatario-tis-manias-fertaki
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Klimt_-The_Kiss(detail).jpg
.jpg){kind=link}
