Μες στην ομίχλη του αεροδρομίου
Πολλές φορές έχω σκεφτεί
από την πρώτη μου εφηβεία και μέχρι τώρα,
πώς εκείνη η φράση στο τέλος από την Καζαμπλάνκα,
η απάντηση που δίνει ο Ρικ στην Ίλζα
(ο Μπόγκαρτ στην Μπέργκμαν, τέλος πάντων)
μες στη νυχτερινή ομίχλη του αεροδρομίου,
εκείνο το «Εμείς θα έχουμε για πάντα το Παρίσι»,
ίσως να είναι η πιο σπουδαία ώρα όλης της
τέχνης του ανθρώπου
–ναι, όλης της τέχνης του ανθρώπου-,
θέλω να πω, είναι η ώρα όπου η τέχνη μπορεί να σε στηρίξει
στην προσπάθεια να βρεις κάτι
να το βάλεις αντίβαρο στον βέβαιο θάνατό μας,
τον αδυσώπητο χαμό μας,
τη μεγάλη αδήριτη ματαιότητα.
«Εμείς θα έχουμε για πάντα το Παρίσι…»
Είναι στ’ αλήθεια υπέροχο:
Ναι, θα πεθάνουμε,
θα χαθούμε στους αγέρηδες της Ιστορίας,
στην ομίχλη της ανωνυμίας,
θα θαφτούμε οριστικά στη σκόνη του χρόνου,
αλλά προηγουμένως θα έχουμε ζήσει την αγάπη,
ή -έστω- μια λειανή παρένθεση αγάπης,
ένα τοσοδά χνάρι που θα μείνει δικό μας,
a kiss is still a kiss,
κάτι για να μας μνημονεύσουν αυτοί που θα έρθουν,
να πουν πως, έστω και για μια στιγμή,
είχαμε για πάντα το Παρίσι.
Μα, αλίμονο, κάθε φορά
μια δεύτερη σκέψη δαγκώνει το μυαλό μου σαν σκορπιός
(κι όσο μεγαλώνω με δαγκώνει όλο και πιο βαθιά):
Άραγε τι να γίνεται με κείνους
που δεν έχουνε κανένα Παρίσι στη ζωή τους,
με κείνους που δεν έχουνε καμιά, έστω λειανή,
παρένθεση αγάπης,
κάτι για να θυμηθούνε τη φοβερή ώρα,
να δώσουν μια ασθενική απάντηση
ίσα για να ξεγελάσουνε τον εαυτό τους
καθώς σώνεται ο χρόνος
μες στην ομίχλη του αεροδρομίου της Καζαμπλάνκας,
κι ενώ το αεροπλάνο είναι έτοιμο να απογειωθεί;
Θα σας περιμένω, 2018.
https://simiomatario.gr/category/simiomatografoi/simiomatario-sotiropoulou
